Betreft: Wezenlijke vernieuwing van Volzin.

Geachte Redactie,

Gedurende de afgelopen twee jaar ben ik geabonneerd geweest op uw blad Volzin. Ik heb dat abonnement genomen om te onderzoeken of de religie zich ervan bewust is dat in deze tijd alle dogma's en dus ook die van de religie wegvallen en daardoor de functie van de religie dient te veranderen van het bevorderen van het geloof in God/Christus in het één worden ermee. En of zij zich er tevens van bewust is dat het uitblijven van deze verandering de oorzaak is van de problemen die zich gedurende de hele geschiedenis hebben gemanifesteerd en nu zijn geëscaleerd tot problemen die het leven zelf (lijken te) bedreigen.

Dit onderzoek heeft ertoe geleid dat in uw blad nauwelijks iets van dit bewustzijn is te bespeuren. Ik weet niet wat daarvan de oorzaak is. Maar als dat de onbekendheid is met de manier waarop de éénheid met God/Christus kan worden gerealiseerd, dan stel ik u hierbij in staat er met behulp van de bijgevoegde brochures en de website www.nlbe.nl kennis van te nemen. Ik voeg daar graag aan toe dat ik voornoemde eenheid zelf heb gerealiseerd en dat derhalve de inhoud ervan geen theorie maar ervaring is.

Mocht u ertoe over willen gaan uw lezers de weg naar de eenwording met God/Christus te wijzen, dan ben ik gaarne bereid mijn bijdrage daaraan te leveren.

Ik verneem graag uw reactie.

Met vriendelijke groet,
Cor Bijl

Betreft: De realisering van de volmaakte gezondheid.

Geachte heer Knottnerus,

Het Zijn WIE JE BENT of kortweg het Zijn is de toestand waarin de mens volmaakt in balans is met zichzelf en zijn omgeving of anders gezegd volmaakt vrij en volmaakt verantwoordelijk is. Deze toestand van volmaaktheid is tevens de volmaakte gezondheid. Deze volmaakte gezondheid houdt in dat de mens onvoorwaardelijke liefde heeft voor en volledige betekenisvolheid ervaart aan iedere innerlijke ervaring die het leven hem aanreikt en dus ook voor/aan de ervaring van ongezondheid (ziekte, handicap, afwijking, enz.). Dit betekent niet dat er geen pijn/ongenoegen meer is, want dat is inherent aan het dualistische karakter van het materie-aspect van het leven, maar wel dat het lijden eraan volledig is verdwenen. Verder betekent het dat behandeling niet, zoals nu, geschiedt door de primaire sturing van gedachten en gevoelens oftewel van het ego, maar van het Ware Zelf dat de innerlijke waarnemer en daarmee vrij/los is van het ego en gelijk staat aan de sturing van het Geheel (de impuls tot manifestatie in het hier en nu, de individuele Waarheid, het Goede die alleen in het één zijn met het Ware Zelf oftewel in het Zijn is te ervaren).

Tot op heden heeft de mensheid dit Zijn op een enkeling na niet gerealiseerd. Dit ondanks het feit dat al het streven daar in wezen op is gericht. De reden daarvan is gelegen in het feit dat als grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing het idee is aangenomen dat het leven en dus ook de mens maakbaar is. Of anders gezegd dat het Zijn maakbaar is. Maakbaar met normen, waarden, middelen en methoden afkomstig uit de instituties kerk, politiek en wetenschap c.q. religie, ideologie en kennis.

Aangezien dit idee intrinsiek contraproductief is omdat het de ervaring miskent puur zoals het is, bereikt dit idee op een gegeven moment en blijkbaar nu de grens van zijn contraproductiviteit. Die grens manifesteert zich enerzijds in de toename, de onoplosbaarheid en de onhoudbaarheid van de problemen. En anderzijds in de teloorgang van voornoemde instituties voor wat betreft hun functie van dogma-leverancier, van bron van zelfsturing, van hogepriester van de waarheid. Een teloorgang die samenvalt met de steeds sterker wordende wens van de mens om zichzelf en uiteindelijk zijn Ware Zelf te zijn oftewel te ZIJN.

Het bereiken van deze grens betekent dat eindelijk de tijd is aangebroken dat het Zijn en daarmee de volmaakte gezondheid kan worden gerealiseerd en ook hoogstnoodzakelijk moet worden gerealiseerd getuige de problemen en de crisis in de oplosbaarheid ervan als gevolg van voornoemde grens.

Aangezien de mens niet op de hoogte wordt gesteld van het Zijn en de ontwikkeling ervan, blijft het maakbaarheididee met alle consequenties van dien dominant. Dat geldt ook voor de patiënt en de behandelaar in de gezondheidszorg. Om die reden verzoek ik u het Zijn als de volmaakte gezondheid te verklaren en er voor te zorgen dat zijnsontwikkeling onderdeel is van de gezondheidszorg.
Ik wil graag een gesprek met u om het één en ander mede aan de hand van de bijgesloten brochures en de website www.nlbe.nl nader toe te lichten.

Hoogachtend,

Cor Bijl

Betreft: De realisering van de volmaakte gezondheid (toevoeging).


Geachte heer Knottnerus,

Op 20 januari heb ik u een brief plus twee brochures gestuurd. Er is mij gebleken dat hier nog iets aan ontbreekt. Dit betreft het volgende.

Zijnsontwikkeling heelt de ervaring van het afgescheiden zijn van het Geheel (het Leven Zelf) als zijnde de totale vervuldheid en de volmaakte gezondheid. Daarmee heelt het de diepste oorzaak van iedere lichamelijke en geestelijke kwaal (ongenoegen, stoornis, ziekte). Dit met als gevolg dat de kwaal verdwijnt, makkelijker (met subtielere middelen) te behandelen is of mag blijven (niet meer behandeld hoeft te worden). Op grond hiervan is zijnsontwikkeling hét fundament voor de bevordering van welzijn en genezing en derhalve onmisbaar in de gezondheidszorg.

Zijnsontwikkeling is de heling die door het Leven Zelf geschiedt. Dat betekent dat het onvoorspelbaar is en dus niet aangeleerd kan worden. Op grond hiervan kan het alleen worden gepraktiseerd/gehanteerd door "behandelaars" die de Weg naar het Zijn gevonden hebben en volgen dan wel deze Weg hebben afgelegd. De titel die NLbe aan deze kwalificaties geeft zijn respectievelijk Coach of being (Cbe) en Master Coach of being (MCbe). NLbe is in staat de opleiding tot deze titels te verzorgen. De kwaliteit van NLbe wordt bepaald door mensen die Coach of being of Master Coach of being zijn.

Zijnsontwikkeling bevrijdt de mens van de sturing van het ego dat intrinsiek dualistisch oftewel disharmonieus is. Door deze bevrijding wordt de mens gestuurd door het Ware Zelf c.q. het Geheel dat intrinsiek singulair oftewel harmonieus is. Dit betekent dat zijnsontwikkeling niet alleen onmisbaar is voor de oplossing van het probleem van de ongezondheid, maar van alle problemen.

Hoogachtend,

Cor Bijl

Betreft: de oorzaak en de oplossing van de radicale Islam.

Geachte mevrouw Halsema en heren Van Aartsen, Bos, Dittrich, Herben, Lazrak, Marijnissen, Rouvoet, Verhagen, Van der Vlies, Wilders,

Via de media heb ik vernomen dat u op zoek bent naar de oorzaak, de voedingsbodem, van de radicale Islam en daarmee naar de oplossing ervan. Om die reden reik ik hierbij deze oorzaak en oplossing aan.

Sinds het begin der tijden is de mens op zoek naar de volmaakte vrijheid en verantwoordelijkheid oftewel naar het volmaakt-zijn van het ZIJN. Om dat te bereiken moet hij zich bevrijden van het dualiteit- c.q. materie-aspect van het leven dat de ervaring van onvolmaaktheid, van goed en kwaad, bevat. En zich tegelijk daarmee begeven in het singulariteit- c.q. geest-aspect ervan dat de ervaring van volmaaktheid, van het Goede, bevat. Dat betekent dat hij zich moet bevrijden van de gevangenschap van (de primaire sturing door) zijn gedachten en gevoelens of kortweg van zijn Ego en zich moet overgeven aan de sturing van het Leven Zelf oftewel van het Geheel. Tot op heden is dat niet gelukt omdat het Ego de evolutionair ingegeven illusie in zich draagt dat het leven als een machine in elkaar zit en derhalve de mens en dus ook het Zijn maakbaar is. Maakbaar met normen, waarden, wetten, regels, middelen en methoden kortom met dogma's die zijn geïnstitutionaliseerd door kerk, politiek en wetenschap oftewel door religie, ideologie en kennis. Dit maakbaarheididee zou eeuwig kunnen voortbestaan ware het niet dat deze illusie/dit idee een grens kent. Die grens bestaat uit het feit dat het idee intrinsiek contraproductief is omdat deze de menselijke ervaring en daarmee de mens zelf miskent puur voor wat/wie hij is. In deze tijd wordt deze grens bereikt. Immers, de problemen bedreigen het (menselijk) leven zelf, het maakbaarheididee en daarmee de grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing wordt bijna dagelijks openlijk verworpen, de instituties verliezen hun autoriteit als "hogepriester van de waarheid", de dogma's vallen weg en de mensen worden op zichzelf teruggeworpen (zelfredzaamheid). Dit met als gevolg dat de mensen zichzelf willen zijn en naarstig op zoek zijn naar wie ze (echt) zijn oftewel naar hun ZIJN.

Deze grens houdt in dat de evolutionaire sprong naar het Zijn gemaakt moet worden en dus eindelijk gerealiseerd kán worden. Als gevolg van de grote mate van respect voor het individu is de westerse samenleving/cultuur ver gevorderd op weg naar deze sprong. Om de sprong volledig te kunnen maken dient het maakbaarheididee volledig los te worden gelaten. Dat betekent de confrontatie met en de overwinning van existentiële angst als zijnde de angst voor het loslaten van de illusie van controle/beheersing over het leven die inherent is aan het Ego. Op dit moment wordt de hele samenleving geconfronteerd met deze angst. Want doordat de dogma's, die altijd als egocontrolemiddel hebben gefunctioneerd, wegvallen, wordt de samenleving sterk egoïstisch en daarmee dualistisch oftewel onveilig van karakter. In deze evolutionaire ontwikkeling naar het Zijn wordt de op één na diepste confrontatie momenteel geleverd door de dreiging die van de vernietiging van het milieu uitgaat. En de diepste confrontatie door de ongrijpbare en niets ontziende dreiging die van de radicale Islam uitgaat.

Dit betekent dat de radicale Islam ons (de westerling) "ten dienste is" bij het maken van de evolutionaire sprong naar het Zijn en ons "ten dienste" zal blijven zolang wij die sprong niet maken. Temeer ook, daar hun boodschap voor de westerse samenleving bestaat uit het gelovig moeten zijn. Dus uit het moeten voldoen aan de Wil van Allah c.q. God, c.q. het Geheel. Want die boodschap houdt in dat wij het ZIJN, dat gelijk staat aan het bevrijd zijn van de sturing door het Ego en daardoor gestuurd worden door het Geheel, moeten realiseren.

Uit het voorgaande volgt de oplossing van de bedreiging door de radicale Islam die voor de westerling geldt:

Laat het maakbaarheididee los en begin in het huidige streven naar naar jezelf willen zijn met de ontwikkeling van je Ware Zelf zijn oftewel van het ZIJN.

Deze oplossing geldt niet alleen voor de christen/jood (de westerling), maar ook voor de Islamiet. Want hoewel hij de boodschap van het voldoen aan de Wil van Allah c.q. het Geheel uitdraagt, is hij hier hoogstwaarschijnlijk zelf niet toe in staat. Dit omdat hij sterk gehecht lijkt te zijn aan dogma's en daarmee aangeeft het Zijn niet te hebben verwezenlijkt. Deze sterke hechting aan dogma's zorgt ervoor dat de confrontatie met de westerling, die zich aan het bevrijden is van dogma's, een diepe en daarmee een bijna ondraaglijke existentiële angst oproept. Een angst die inherent is aan het bevrijden van dogma's omdat dit vraagt om het loslaten van alle (schijn)zekerheden. Die ondraaglijke angst of beter gezegd het onvermogen tot zelfreflectie c.q. het aangaan van de angst (= zijnsontwikkeling) is de oorzaak van het radicale verzet tegen de westerling als zijnde de veronderstelde "veroorzaker" ervan.

Dit verzet tegen de westerling past ook in het denkraam van de Islamiet. Immers, hij beschouwt het voldoen aan dogma's (van de Islam) als gelovig zijn, als het voldoen aan de Wil van Allah. Als gevolg hiervan beschouwt hij de westerling, die zich aan het bevrijden is van dogma's, als ongelovig en dus, volgens ook weer een Islam-dogma, als te bestrijden (te doden). Daarmee ziet hij over het hoofd dat de westerling zich juist begeeft naar het Zijn en daarmee naar het echte voldoen aan de Wil van Allah c.q. het Geheel.

Uit het voorgaande volgt de oplossing van de bedreiging door de radicale Islam die voor de Islamiet geldt:

• de weg naar het Zie in dat de westerling bezig is met het loslaten van dogma's en daarmee met het inslaan van Zijn als zijnde het voldoen aan de Wil van Allah c.q. het Geheel.

• Zie in dat de Islamiet in het algemeen en de radicale Islamiet in het bijzonder sterk hecht aan het voldoen aan dogma's (de dogma's van de Islam).

• Zie in dat je als gevolg van het willen zijn van Islamiet je leven volledig, dus in ieder moment, overgeeft aan de Wil van Allah. M.a.w., dat de Wil van Allah in ieder moment aanwezig is en dus niet gefixeerd is in dogma's.

• Zie in dat het voldoen aan dogma's niet gelijk staat aan het voldoen aan de Wil van Allah.

• Zie in dat de Islamiet de weg naar het Zijn dient te gaan om te voldoen aan de Wil van Allah.

• Ga op weg naar het ZIJN. M.a.w. onderken de existentiële angst die de confrontatie met de westerse samenleving in je oproept en maak je los van deze angst door hem aan te gaan.

Op dit moment wordt de ontwikkeling van het Zijn niet herkend als oplossing voor de radicale Islam. Het wordt zelfs niet herkend als de oplossing van de problemen van de samenleving in het algemeen. En dat terwijl het maakbaarheididee als zijnde de tot op heden gehanteerde grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing overduidelijk de grens van zijn contraproductiviteit heeft bereikt. De problemen worden dan ook nog steeds "opgelost" op grond van dit idee en dus niet opgelost. Sterker nog, ze worden vergroot.

Om dat te veranderen is een krachtige politiek/bestuurlijke impuls nodig. Een impuls die na veel uitleg zal moeten bestaan uit de verwerping van het maakbaarheididee en de toepassing van zijnsontwikkeling als grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing.

Ik hoop van harte dat u deze impuls wilt en kunt geven en daarmee de samenleving op weg kunt helpen naar de volmaaktheid van het Zijn als zijnde dat waar zij altijd ten diepste naar verlangd heeft. Of anders gezegd, waar religie, ideologie (democratie) en wetenschap om begonnen zijn.

Ter vergemakkelijking van uw beslissing hieromtrent ben ik bereid u mede aan de hand van de bijgesloten brochures en de website www.nlbe.nl nader te informeren en u desgewenst te assisteren bij het implementeren van deze ontwikkeling in beleid.

Met vriendelijke groet, 

Cor Bijl

directeur

Betreft: Recidive justitiabelen.

Geachte mevrouw/mijnheer,

Volgens de brief van minister Donner die hij u op 9-3-2005 heeft gestuurd, is de recidive onder justitiabelen hardnekkig en zorgwekkend hoog. Dit brengt mij ertoe u het volgende aan te reiken.

In vele brieven heb ik geprobeerd minister Donner aan te gegeven dat in deze tijd de grens wordt bereikt van de gedurende de hele geschiedenis en tot op heden gehanteerde grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing die bestaat uit het idee dat het leven en dus ook de mens maakbaar is. En dat er als gevolg daarvan een nieuwe grondslag moet worden gehanteerd die het wezen oftwel het Zijn van de mens ontwikkelt.

Het belang van het verlaten van de oude grondslag is dat deze niet in staat is problemen echt op te lossen en zelfs vergroot omdat deze het wezen van de mens miskent en dus intrinsiek contraproductief is. En het belang van het toepassen van de nieuwe grondslag is dat deze wel in staat is problemen echt op te lossen omdat deze het wezen van de mens erkent en daarmee leidt naar volmaakte vrijheid en verantwoordelijkheid oftewel naar het Ware Zelf, het Midden, de Kern, het Goede in de mens.

Voor justitiabelen betekent dit dat recidive niet langer tegengegaan wordt door het inboezemen van angst voor sanctie (zie §3 van brief), maar door het innerlijk vrijkomen en tegelijk daarmee verdwijnen van datgene in zichzelf - zoals bijvoorbeeld angst, begeerte, minachting, haat - dat in feite de misdaad heeft gepleegd.

Tot op heden heeft de heer Donner niet of afwijzend op mijn brieven gereageerd en getuigt bovenstaande brief aan u niet van bereidheid de nieuwe grondslag toe te passen. Het verbaast mij dan ook niet dat het recidiveprobleem toeneemt en ook alle andere problemen op het terrein van Justitie toenemen.

Op grond hiervan wil ik u vragen de heer Donner voor te stellen de nieuwe grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing toe te passen.

Met vriendelijke groet, 

Cor Bijl

Voor nadere toelichting verwijs ik u naar de brief plus bijlagen van 15-12-2004 die ik naar al uw fractievoorzitters heb gestuurd en naar de brief plus bijlage die ik op 1-6-2004 naar de voorzitter van de Tweede Kamer heb gestuurd. Wenst u door mij persoonlijk geïnformeerd te worden, dan ben ik daar van harte toe bereid.

Betreft: Echte dichting van de kloof tussen burger en politiek

Geachte ........................................ 

Het referendum heeft weer eens duidelijk gemaakt hoe groot de kloof tussen de burger en de politiek is. Tevens heeft het duidelijk gemaakt dat die kloof goed bestuur in de weg staat. Dit betekent dat het dichten van de kloof van cruciaal belang is. De grote vraag is dan natuurlijk: hoe?

Om dat te kunnen beantwoorden, is het van belang om vast te stellen dat de kloof niet gedicht wordt door bijvoorbeeld via referenda klakkeloos de wil van de burgers te volgen. Want de burger heeft de politiek gekozen om gevrijwaard te zijn van de complexiteit van het besturen. M.a.w. de politiek heeft een mandaat om naar eigen waarheid te besturen, ook al is die in tegenspraak met de (meerderheids)waarheid van de burgers.

Op grond hiervan kan worden gesteld dat de kloof zowel voor de burger als de politicus uit niets anders bestaat dan uit de afwezigheid van echte waarheid. Of anders gezegd, uit de afwezigheid van wie de burger en de politicus echt is. Dit betekent dat de kloof alleen gedicht kan worden door zowel de burger als de politicus echt te laten zijn wie hij/zij is of kortweg te laten ZIJN.

Dit Zijn bevat de echte waarheid omdat het de toestand is waarin de mens vrij is van de intrinsiek dualistische en dus onwaarheid hebbende sturing van zijn gedachten en gevoelens en daardoor één is met c.q. gestuurd wordt door zijn singulaire en dus waarheid hebbende Ware Zelf, het Leven Zelf, het Geheel, het Al. Een sturing die ieder mens met behoud van zijn uniekheid ontvangt en het best aangeduid kan worden als de ware oftewel als de volmaakt vrije en verantwoordelijke spontaniteit.

De realisering van het Zijn is niet alleen onmisbaar voor het dichten van de kloof tussen burger en politiek, maar ook voor het oplossen van problemen in het algemeen. De reden hiervan is dat tot op heden problemen zijn opgelost op grond van het idee dat het leven en dus ook de mens maakbaar is, maar dat deze grondslag intrinsiek contraproductief is. M.a.w. problemen los je alleen op door zijnsontwikkeling en zijn opgelost wanneer het Zijn is gerealiseerd. Want problemen zijn opgelost wanneer, zoals in het ZIJN, een situatie niet langer als probleem ervaren wordt.

In deze tijd wordt de grens van de contraproductiviteit van het maakbaarheididee bereikt. Vandaar de openlijke twijfel eraan, de algemene verwerping van dogma's, de teloorgang van de autoriteit van de gevestigde instituties, de toename en ogenschijnlijke onoplosbaarheid van de problemen en de morele, materiële en existentiële terugwerping van de mens op zichzelf. En vandaar de wens van de mensen vrij en verantwoordelijk oftewel echt zichzelf te zijn en dit ook van anderen, zoals van politici, te verwachten.

In mijn brief plus brochures van 15 december jl. heb ik het voorgaande al eens eerder onder uw aandacht gebracht. Daarbij bevond zich niet de bijgesloten brochure betreffende "Coaching naar het ZIJN". Met deze brochure hoop ik u en uw fractiegenoten duidelijker te maken wat het Zijn is en hoe het gerealiseerd wordt en daarmee te bewegen deze coaching aan te gaan.

Met vriendelijke groet,  

Cor Bijl