NLbe Nederlands instituut voor zijnsontwikkeling

Je eigenschappen

Er wordt beweerd dat iedereen goede en slechte eigenschappen heeft. Geloof jij het? Ook voor wat betreft jezelf? Als dat zo is, dan ben je al aardig geïndoctrineerd. Want goede en slechte eigenschappen bestaan niet. Wat wel bestaat is dat mensen hun ego zijn oftewel de gevangene zijn van de dualiteit en daardoor in goed en kwaad/slecht blijven geloven. Op grond daarvan hebben ze iedere menselijke eigenschap in een tegenstelling geplaatst en gebruiken ze deze tegenstelling om over zichzelf en anderen te kunnen oordelen. Dat oordelen hebben ze nodig omdat het de illusie geeft dat ze zich daarmee kunnen bevrijden uit voornoemde gevangenschap en zodoende het Goede, het diepste ideaal, van de mens kunnen realiseren. Al sinds het begin der tijden dus al duizenden jaren wordt de mens door deze illusie bepaald. En heeft het wat geholpen? Nee, integendeel. Want de mens bleef daardoor in het gevecht om goed en kwaad met zichzelf, zijn medemens, het milieu en het leven zelf dat alleen maar te verliezen is en nu ook daadwerkelijk verloren wordt getuige de toenemende verharding en de toestand van het milieu. Dit zal bij jou de vraag kunnen oproepen: Heb ik dan geen goede en slechte eigenschappen en hoe moet ik me dan wel tot deze eigenschappen verhouden als ik er niet over mag oordelen?

Welnu, het antwoord is simpel. Je bent wie je bent en dat is volmaakt OK. Dat betekent dat al je eigenschappen volmaakt zijn. Dus je bent

Wanneer je jezelf of een ander niet volmaakt dus bijvoorbeeld onverantwoordelijk vindt, dan betekent dit dat je dankzij de ander de onvervuldheid (ongenoegen, pijn) ervaart die bij je ego, je gevangenschap van de dualiteit, hoort en niet in overeenstemming is met je diepste ideaal te weten de volmaaktheid van de singulariteit c.q. het Zijn. Je oordeel zegt dus iets over jezelf en niet over de ander. Dit betekent dat je je diepste ideaal niet realiseert door de ander te veranderen bijvoorbeeld door hem/haar onverantwoordelijkheid te verwijten, maar door jezelf te veranderen. Daarmee bedoel ik niet dat je jezelf een ander gedrag moet aanmeten, maar dat je tot zijnsontwikkeling overgaat. Dat houdt in dat je je onvervuldheid, je ongenoegen, je pijn, accepteert als van jezelf en als een kans om het Zijn te bereiken. En op grond daarvan bewust tegemoet treedt, tot op het punt van bevrijding ervan doorvoelt en geen gevolg geeft aan de wil ervan. Op deze manier accepteer je dat zowel jij als de ander volmaakt zijn. Het gevecht om goed en kwaad waarbij in dit geval het oordeel "onverantwoordelijk" als wapen werd gehanteerd, wordt immers niet meer gevoerd. Jij kunt en ook anderen kunnen dus gewoon onverantwoordelijk, onfatsoenlijk, autoritair, enz. enz. zijn. Want al die kwaliteiten staan ten dienste van de ontwikkeling van het Zijn.

Wanneer het Zijn eenmaal is gerealiseerd dan zul je merken dat ook van daaruit veroordeeld kan worden. Het grote verschil is echter dat dit niet geschiedt vanuit onvervuldheid/ongenoegen/pijn, maar vanuit de vervuldheid van je Ware Zelf / het Geheel die één is met alles en dus ook met degene die je veroordeelt. Dit met als gevolg dat er geen scheiding tussen jou en de ander ontstaat. Kortom, er blijft harmonie, respect, liefde in jou. Ook al ervaart de ander dat misschien niet zo omdat die het Zijn nog niet heeft gerealiseerd.

Zolang je het Zijn niet hebt gerealiseerd en je wilt de ander toch duidelijk maken dat zijn/haar gedrag je niet bevalt, dan is het uit oogpunt van zijnsontwikkeling goed om te wachten totdat je gevoelens bedaard zijn en simpelweg de ander te vertellen dat je dankzij hem/haar pijnlijke gevoelens hebt ervaren. Je deelt dus je gevoelens met de ander in plaats van de ander te verwijten dat ze geraakt zijn. Zo blijf je de ander zien als een spiegel, als een hulpmiddel, voor dat waar hij/zij in wezen voor is te weten de ontwikkeling van je Zijn. En aanvaard je de volmaaktheid van zowel de ander als jezelf.