.gif) |
|
NLbe
Nederlands instituut voor zijnsontwikkeling |
Je relatie

Inhoud
Je relatie in het algemeen.
Je seksuele relatie.
Je
relatie in het algemeen.
Geen
enkel mens staat op zichzelf. Dus ieder mens heeft
relaties met andere mensen. Is het niet via de
buitenwereld dan wel via de binnenwereld. Dit zou de
vraag bij je op kunnen roepen: Waar dienen relaties
voor? Mijn antwoord daarop is: Ze dienen voor het
bewust worden van jezelf en daarmee voor het
realiseren van je diepste
ideaal, te weten je
Zijn, je eenheid met alles. Dit betekent dat iedere
relatie waardevol is, ook al is deze nog zo
pijnlijk. Dit betekent natuurlijk niet dat je
geen grenzen kan stellen. Maar betekent wel dat je
alles wat je nu ervaart en in het verleden hebt
ervaren moet zien als een ontmoeting met jezelf, dus
met dat wat zich in jou bevindt en bewust gemaakt
moet worden om er vrij/los van te komen en zodoende
het Zijn te realiseren.
Tot op heden is het te moeilijk voor mensen geweest
om op deze manier met hun relaties en vooral met hun
pijnveroorzakende relaties om te gaan. Want dit
betekent dat je niemand de
schuld
kan geven van jouw pijn. Dus dat je
zelfverantwoordelijk bent; dat je je eigen
werkelijkheid schept; dat je van het leven krijgt
wat je toekomt; dat je, religieus gesteld, je eigen
kruis moet dragen. Dit is zo moeilijk omdat mensen
de gevangene zijn van de dualiteit en daardoor iets
de schuld moeten geven van hun pijn om het weg te
kunnen krijgen en/of voor de toekomst te voorkomen.
Want ze willen hun pijn niet voelen. Ze willen dat
hun diepste ideaal van eenheid, van permanente
harmonie, waarvan ze denken dat dat pijnloosheid is,
er is en er altijd blijft. Zodoende blijven ze in
gevecht met zichzelf. Een gevecht dat ze alleen maar
kunnen verliezen. Een gevecht derhalve waarmee ze
nooit hun ideaal kunnen realiseren,
integendeel zelfs. De mensen beseffen dus
niet dat ze in gevecht zijn met zichzelf en dat dit
niet in overeenstemming is met hun ideaal van
eenheid, van harmonie, met alles inclusief zichzelf.
Begrijp je nu waarom mensen ruzie maken en oorlog
voeren met elkaar. En waarom ze maar niet begrijpen
waarom er nog steeds geen vrede is. Ik neem aan dat
je het begrijpt, maar voor de duidelijkheid zeg ik
het nog maar eens: Omdat de mensen zichzelf niet
lief hebben! Omdat ze niet aan zijnsontwikkeling
doen teneinde daartoe in staat te zijn.
Zoals ik al eerder heb gezegd, komt er nu een eind
aan dit gevecht en daarmee aan de gevangenschap van
de dualiteit. Simpelweg, omdat het gevecht alleen
maar te verliezen is en nu daadwerkelijk verloren
wordt. Dit betekent dat eindelijk de mogelijkheid
zich voordoet ons ideaal te realiseren. Als jij
daartoe overgaat dan zul je merken dat ook jouw
relaties door jou als ideaal ervaren zullen
worden en dat daar verschillende gevoelens en vormen
aan te pas kunnen komen.
Je
seksuele relatie.
Je seksuele relatie is een heel bijzondere relatie.
Want seksualiteit is de basiskracht die de evolutie
voortdrijft. En is daarmee de kracht die je tot het
Zijn moet brengen. Zolang je het Zijn nog niet hebt
gerealiseerd, ben je onvrij. Vandaar dat je in de
seksuele relatie zulke diepe onvrijheden tegen kan
komen. En de pijn van het verbreken ervan ook zo
diep kan zijn. Niet voor niets wordt gezegd dat
liefde en haat naast elkaar liggen. De seksualiteit
is ook een scheppende kracht. Geschiedt deze kracht
vanuit het ego dan is deze voor het manlijke, dat
gelijk staat aan "dat wat wordt", een kracht die
de
ander in principe overheerst oftewel
machtsuitoefening. En voor het vrouwelijke, dat
gelijk staat aan "dat wat is", een kracht die
zichzelf in principe overheerst oftewel wegcijfering.
Daarmee zijn het krachten die de tegenpolen van
elkaar en dus zeer confronterend kunnen zijn.
Kortom, krachten die je sterk bewust maken van je
ego-zijn, je niet-Zijn,
en aldus krachten zijn die je een
grote kans bieden voor het realiseren van het Zijn.
Geschiedt deze kracht vanuit het Zijn, dan zijn de
tegenpolen geen tegenpolen, maar meepolen. Dat zijn polen
die elkaar niet hoeven op te vullen, maar elkaar
aanvullen. Want dan is het vervulde midden, dat in
het ego ontbreekt, gerealiseerd. De seksuele relatie
en daarmee ook de relatie als geheel is dan de
volkomen vrije relatie die tot het diepste ideaal
van de mens behoort. Die vrijheid houdt niet in dat
er geen grenzen kunnen worden gesteld. Het houdt wel
in dat een grens niet als een aantasting van de
innerlijke vrijheid wordt ervaren. Want in het Zijn
kan die vrijheid niet worden aangetast.
|