NLbe Nederlands instituut voor zijnsontwikkeling

 

Je relatie

 

 

Inhoud

Je relatie in het algemeen.

Je seksuele relatie.

 

Je relatie in het algemeen.

Geen enkel mens staat op zichzelf. Dus ieder mens heeft relaties met andere mensen. Is het niet via de buitenwereld dan wel via de binnenwereld. Dit zou de vraag bij je op kunnen roepen: Waar dienen relaties voor? Mijn antwoord daarop is: Ze dienen voor het bewust worden van jezelf en daarmee voor het realiseren van je diepste ideaal, te weten je Zijn, je eenheid met alles. Dit betekent dat iedere relatie waardevol is, ook al is deze nog zo pijnlijk. Dit betekent natuurlijk niet dat je geen grenzen kan stellen. Maar betekent wel dat je alles wat je nu ervaart en in het verleden hebt ervaren moet zien als een ontmoeting met jezelf, dus met dat wat zich in jou bevindt en bewust gemaakt moet worden om er vrij/los van te komen en zodoende het Zijn te realiseren.

 

Tot op heden is het te moeilijk voor mensen geweest om op deze manier met hun relaties en vooral met hun pijnveroorzakende relaties om te gaan. Want dit betekent dat je niemand de schuld kan geven van jouw pijn. Dus dat je zelfverantwoordelijk bent; dat je je eigen werkelijkheid schept; dat je van het leven krijgt wat je toekomt; dat je, religieus gesteld, je eigen kruis moet dragen. Dit is zo moeilijk omdat mensen de gevangene zijn van de dualiteit en daardoor iets de schuld moeten geven van hun pijn om het weg te kunnen krijgen en/of voor de toekomst te voorkomen.  Want ze willen hun pijn niet voelen. Ze willen dat hun diepste ideaal van eenheid, van permanente harmonie, waarvan ze denken dat dat pijnloosheid is, er is en er altijd blijft. Zodoende blijven ze in gevecht met zichzelf. Een gevecht dat ze alleen maar kunnen verliezen. Een gevecht derhalve waarmee ze nooit hun ideaal kunnen realiseren, integendeel zelfs. De mensen beseffen dus niet dat ze in gevecht zijn met zichzelf en dat dit niet in overeenstemming is met hun ideaal van eenheid, van harmonie, met alles inclusief zichzelf. Begrijp je nu waarom mensen ruzie maken en oorlog voeren met elkaar. En waarom ze maar niet begrijpen waarom er nog steeds geen vrede is. Ik neem aan dat je het begrijpt, maar voor de duidelijkheid zeg ik het nog maar eens: Omdat de mensen zichzelf niet lief hebben! Omdat ze niet aan zijnsontwikkeling doen teneinde daartoe in staat te zijn.

 

Zoals ik al eerder heb gezegd, komt er nu een eind aan dit gevecht en daarmee aan de gevangenschap van de dualiteit. Simpelweg, omdat het gevecht alleen maar te verliezen is en nu daadwerkelijk verloren wordt. Dit betekent dat eindelijk de mogelijkheid zich voordoet ons ideaal te realiseren. Als jij daartoe overgaat dan zul je merken dat ook jouw relaties door jou als ideaal ervaren zullen worden en dat daar verschillende gevoelens en vormen aan te pas kunnen komen.

 

Je seksuele relatie.

Je seksuele relatie is een heel bijzondere relatie. Want seksualiteit is de basiskracht die de evolutie voortdrijft. En is daarmee de kracht die je tot het Zijn moet brengen. Zolang je het Zijn nog niet hebt gerealiseerd, ben je onvrij. Vandaar dat je in de seksuele relatie zulke diepe onvrijheden tegen kan komen. En de pijn van het verbreken ervan ook zo diep kan zijn. Niet voor niets wordt gezegd dat liefde en haat naast elkaar liggen. De seksualiteit is ook een scheppende kracht. Geschiedt deze kracht vanuit het ego dan is deze voor het manlijke, dat gelijk staat aan "dat wat wordt", een kracht die de ander in principe overheerst oftewel machtsuitoefening. En voor het vrouwelijke, dat gelijk staat aan "dat wat is", een kracht die zichzelf in principe overheerst oftewel wegcijfering. Daarmee zijn het krachten die de tegenpolen van elkaar en dus zeer confronterend kunnen zijn. Kortom, krachten die je sterk bewust maken van je ego-zijn, je niet-Zijn, en aldus krachten zijn die je een grote kans bieden voor het realiseren van het Zijn. Geschiedt deze kracht vanuit het Zijn, dan zijn de tegenpolen geen tegenpolen, maar meepolen. Dat zijn polen die elkaar niet hoeven op te vullen, maar elkaar aanvullen. Want dan is het vervulde midden, dat in het ego ontbreekt, gerealiseerd. De seksuele relatie en daarmee ook de relatie als geheel is dan de volkomen vrije relatie die tot het diepste ideaal van de mens behoort. Die vrijheid houdt niet in dat er geen grenzen kunnen worden gesteld. Het houdt wel in dat een grens niet als een aantasting van de innerlijke vrijheid wordt ervaren. Want in het Zijn kan die vrijheid niet worden aangetast.