Crisis en kans van de organisatie
De concurrentie is
moordend.
De werkdruk is uitputtend.
De samenwerking lijkt
onmogelijk.
Agressie lijkt wel normaal
te zijn.
De doelstellingen
inspireren niet.
Verantwoord of duurzaam
ondernemen, hoe realiseer je dat? Wat is en waar blijft de ideale organisatie?
De oplossing van de problemen.
De bovenstaande vragen en klachten van organisaties geven een indruk van de crisis waar de organisatie zich momenteel in bevindt en een afgeleide is van de unieke existentiële crisis waar de mensheid als geheel en misschien zelfs wel de hele planeet op dit moment in bevindt. De oorzaak van deze crisis is het feit dat de grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing die de mens en daarmee ook de organisatie tot op heden heeft gehanteerd om te overleven contraproductief is en nu de grens van deze contraproductiviteit wordt bereikt. Dit betekent dat deze grondslag, die bestaat uit het idee dat het leven en daarmee ook de mens als een machine in elkaar zit en dus maakbaar is, vervangen moet worden door een nieuwe grondslag. Die nieuwe grondslag moet vanzelfsprekend een grondslag zijn die de mens niet maakt/bepaald, maar laat zijn wie hij echt is of kortweg laat Zijn. Dit gegeven is buitengewoon verheugend omdat de ontwikkeling van het Zijn de enige manier is om de mens te bevrijden uit zijn tot op heden bestaande evolutionaire gevangenschap van de materie/de dualiteit/het ego dat beter bekend staat als het gevecht om goed en kwaad. Dit betekent dat het de enige manier is om dit gevecht eindelijk te staken en aldus het diepste ideaal, te weten de singulariteit oftewel het volmaakt menszijn en daarmee de volmaakte organisatie en de volmaakte wereld te realiseren. De unieke crisis blijkt derhalve een unieke kans te bevatten.
Wordt deze unieke kans benut? Op dit moment zijn organisatie alsmede hun adviseurs en trainers zich nauwelijks bewust van voornoemde crisis en kans en wordt de kans daarom vrijwel nergens benut. Eén van de belangrijkste redenen daarvan is de onbekendheid met zijnsontwikkeling als zijnde het middel om de kans te benutten. Om die reden heeft NLbe zich ten doel gesteld zowel organisaties als hun adviseurs en trainers op de hoogte te stellen van zijnsontwikkeling en hen zo nodig te begeleiden bij het toepassen ervan.
De concurrentie is
moordend.
Iedere organisatie probeert te overleven. Temeer
daar de organisatie het belangrijkste instrument is
om te overleven. Dit overleven geschiedt op grond
van het maakbaarheididee als grondslag van
ontwikkeling en probleemoplossing. Dit betekent dat
het geschiedt door het gevecht om goed en kwaad te
voeren met jezelf, je omgeving en het leven zelf en
te proberen dat gevecht te winnen. Het probleem is
echter dat dit gevecht niet gewonnen kan worden en
zelfs contraproductief is. Met andere woorden, het
gevecht is moordend. Die moordendheid manifesteert
zich niet alleen in de concurrentie, maar ook in de
toenemende en inmiddels kritieke bedreiging van de
mens tot zichzelf, van mens tot mens(en) en van mens
tot milieu. Zijnsontwikkeling stopt dit gevecht. Dit
betekent niet dat de zorg voor het voortbestaan
wegvalt. Het betekent wel dat dit niet langer
geschiedt vanuit de angst voor en daarmee vanuit de
afgescheidenheid van het leven, maar vanuit de
eenheid ermee, het vertrouwen erin, en daarmee
vanuit de directe sturing ervan. Een sturing die per
definitie het Goede doet.
De werkdruk is uitputtend. Zoals gezegd, bereikt het maakbaarheid idee en daarmee het gevecht om goed en kwaad, het gevecht om te overleven, de grens van zijn intrinsieke contraproductiviteit. Die grens betekent niet alleen de uitputting van de planeet, maar ook van de mens in de organisatie. Zijnsontwikkeling vervangt het maakbaarheididee en stopt derhalve het gevecht.
De samenwerking lijkt
onmogelijk.
Zoals gezegd, bereikt de mens het einde van zijn
gevangenschap van de dualiteit. Dit einde betekent
dat hij extreem op zichzelf wordt teruggeworpen
waardoor de verdeeldheid in verscheidenheid wordt
gemaximaliseerd en de samenwerking wordt
geminimaliseerd en daardoor onmogelijk lijkt.
Zijnsontwikkeling bevrijdt de mens uit de dualiteit.
Dat betekent de realisatie van volmaakte eenheid in
verscheidenheid en daarmee van volmaakte
samenwerking.
Agressie lijkt wel normaal
te zijn.
Uit het hiervoor aangegeven feit dat nu als gevolg
van het einde van de gevangenschap van de dualiteit
de verdeeldheid in verscheidenheid alsmede de angst
om niet te overleven wordt gemaximaliseerd, zal
duidelijk zijn dat dit zich uit in agressie. Want
agressie is de laatste manier om de angst en daarmee
het overleven in stand te houden. Zijnsontwikkeling
bevrijdt uit de dualiteit en maakt mensen daarmee
vrij van (de sturing van) hun angst. Daarmee is het
de enige manier om agressie te beëindigen. Bovendien
is het de enige manier om geen agressie van een
ander te ondervinden omdat eigen agressie andermans
agressie oproept. Simpelweg omdat agressie voortkomt
uit angst en het leven erop uit is de mens uit de
dualiteit te bevrijden en daarmee vrij te maken van
angst.
De begeerte regeert.
De gevangenschap van de dualiteit houdt de constante
staat van
onvervuldheid in. De ondraaglijkheid van
deze onvervuldheid alsmede het verlangen naar
singulariteit c.q. vervuldheid manifesteert zich in begeerte. Nu het
einde van de dualiteit in de vorm van het maximaal
zijn ervan wordt bereikt, maximaliseert de begeerte.
Vandaar dat de begeerte regeert. Zijnsontwikkeling
bevrijdt uit de dualiteit en is derhalve de staat
van vervuldheid. Daarmee is zijnsontwikkeling de
enige manier om de begeerte te beëindigen.
De doelstellingen
inspireren niet.
Als gevolg van de gevangenschap van de dualiteit/de
materie veronderstelde de mens zijn diepste ideaal,
de singulariteit, te kunnen realiseren door middel
van het "hebben", dus van bezit. Alle doelstellingen
waren daar dan ook op gericht. Het spreekt vanzelf
dat nu het einde van deze gevangenschap is
aangebroken en daardoor de mens niet langer wil
hebben maar wil Zijn deze doelstellingen niet langer
inspireren. Dit betekent niet dat doelstellingen
niet langer op bezit gericht kunnen zijn, maar wel
dat daarnaast zijnsontwikkeling onontbeerlijk is.
De zekerheden zijn weg.
De gevangenschap van de dualiteit/de materie houdt
in dat de mens afgescheiden is van de
singulariteit/het leven zelf. Dit wordt ervaren en in stand gehouden
door bewuste dan wel onbewuste (existentiële) angst.
De afgescheidenheid houdt tevens de afgescheidenheid
in van de ervaring van volmaakte
zekerheid: de
zekerheid die vrij/los is van de (existentiële)
angst voor de onzekerheid. Deze afgescheidenheid
wordt ervaren als onzekerheid. Als gevolg van deze
gevangenschap kon de
mens ogenschijnlijk niets anders dan zich vasthouden
aan de schijnzekerheden van de dualiteit/de materie
die tot het "hebben", het bezit, behoren (geld,
kennis, relatie, overtuiging, enz.).
Nu het einde van de gevangenschap van de dualiteit
wordt bereikt, vallen deze (schijn)zekerheden weg en
wordt de mens op zichzelf teruggeworpen. Vandaar de
klacht over het wegvallen van de zekerheden. De
oplossing hiervan ligt vanzelfsprekend in
zijnsontwikkeling want dat beëindigt de afgescheidenheid
van de volmaakte zekerheid. Dit betekent niet dat
(schijn)zekerheden taboe zijn,
maar wel dat zijnsontwikkeling oftewel het loskomen
van de door angst ingegeven hechting eraan
onontbeerlijk is.
Vrouwen krijgen geen kans.
Zoals gezegd, is de gevangenschap van de dualiteit
in stand gehouden door het idee dat het leven/de
mens maakbaar is. Aangezien het zuivere/bevrijde
vrouwelijke staat voor dat wat is en het
zuivere/bevrijde manlijke voor dat wat wordt (dat
wat gemaakt kan worden), is in deze gevangenschap
het manlijke dominant. Nu de grens van deze
gevangenschap wordt bereikt en aldus de
singulariteit (het Zijn: het hier en nu, het dat wat
is) kan worden verwezenlijkt, is het vrouwelijke in
opkomst. Dit manifesteert zich onder andere in de
klacht dat vrouwen geen kans krijgen. De
belemmering van de opkomst van het vrouwelijke (de
onderdrukking van de vrouw) geschiedt voornamelijk
door het onzuivere/onbevrijde manlijke. Dit betekent
dat zijnsontwikkeling voor zowel de vrouw als de
man, want beide bezitten het manlijke en het
vrouwelijke, de enige manier is om tot het zuiver
manlijke en vrouwelijke en daarmee tot het evenwicht
daartussen te komen.
Verantwoord of duurzaam
ondernemen, hoe realiseer je dat?
De gevangenschap van de dualiteit houdt in dat de
mens afgescheiden is van de singulariteit oftewel
van het Geheel/ het leven zelf en de sturing
daarvan. Dit betekent dat hij niet in staat is het
Goede/het duurzame te doen. Nu de grens hiervan
wordt bereikt in de vorm van de apocalyptisch
aandoende problemen, is hij op zoek naar
duurzaamheid in het algemeen en verantwoord of
duurzaam ondernemen in het bijzonder. Aangezien
alleen zijnsontwikkeling de eenheid met de
singulariteit realiseert, is dat de enige manier om
tot duurzaamheid te komen.
Alles moet altijd weer
anders.
Als gevolg van het einde van de gevangenschap van de
dualiteit en het begin van de singulariteit
verandert de werkelijkheid (de tijdgeest) van
schijnvast en schijnvoorspelbaar in flexibel en
onvoorspelbaar. Dit is een reden waarom alles altijd
weer anders moet. Een andere reden is dat de
confrontatie van de mens met zichzelf toeneemt om
zich te kunnen bevrijden uit de gevangenschap en dit
niet als middel tot zijnsontwikkeling, maar als
probleem wordt ervaren en daarmee als iets wat
opgelost moet worden. Aangezien deze oplossing
nog vrijwel geheel bestaat uit het veranderen van de
vorm/de structuur/het "hebben" en niet deze
oplossing maar zijnsontwikkeling tot echte oplossing
leidt, wordt de vorm constant veranderd. Dit
betekent niet dat vormverandering overbodig is, maar
wel dat zijnsontwikkeling onontbeerlijk is.
De bureaucratie slokt al
het eigenlijke werk op.
Het einde van de gevangenschap van de dualiteit
betekent tevens het einde van de
schijnbeheersbaarheid van het leven. Aangezien de
mens zich nog niet heeft bevrijd uit deze
gevangenschap is zijn reactie hierop het leven nog
beter te willen beheersen. Die drang manifesteert
zich onder andere in de toename van de bureaucratie.
Deze toename staat op gespannen voet met de
ontluikende singulariteit die zich manifesteert in
de wens van de mens zichzelf te zijn en daarmee te
kunnen doen wat hij graag doet oftewel wat zijn
eigenlijke werk is. Vandaar de klacht dat de
bureaucratie al het eigenlijke werk opslokt. Dit
betekent niet dat bureaucratie overbodig is, maar
wel dat door middel van zijnsontwikkeling de
hechting eraan en daarmee de overmaat ervan
verdwijnt.
Het leiderschap moet
opnieuw worden uitgevonden.
De gevangenschap van de dualiteit bracht een
leiderschap voort dat gericht was op controle en
beheersing. Nu het contraproductieve effect van deze
gevangenschap en daarmee van dit leiderschap zijn
hoogtepunt bereikt, wordt de noodzaak om tot
een wezenlijk ander leiderschap te komen groter.
Aangezien de mens zich moet en wil bevrijden uit
voornoemde gevangenschap zal dit leiderschap tot
zijnsontwikkeling in staat moeten zijn. Hoewel dit
al enigszins in gang is gezet in de vorm van
inspirerend, mens centraal stellend en natuurlijk
leiderschap, is het leiderschap dat tot
zijnsontwikkeling in staat is hoogstwaarschijnlijk
nog nauwelijks aanwezig. Vandaar de oproep het
leiderschap opnieuw uit te vinden.
Wat is en waar blijft de ideale organisatie? Het einde van de gevangenschap van de dualiteit biedt ondanks de diepe crisis ervan perspectief op de singulariteit en daarmee op het ideale menszijn en de ideale organisatie. Als gevolg hiervan voltrekt zich een steeds manifester wordend verlangen naar dit ideaal. Eén van de belangrijkste fenomenen die dit verlangen voedt, is de tegelijk optredende individualisering en globalisering in de wereld. Want dat brengt de mens dichter bij de ervaring van zowel deel als geheel zijn oftewel van volmaakt vrij en verantwoordelijk zijn dat kenmerkend is voor het Zijn c.q. het ideaal. Dit groeiende verlangen zal uiteindelijke de nu nog voornamelijk impliciete vraag "wat is en waar blijft de ideale organisatie?" manifest maken. Om die reden is deze vraag op enige afstand aan de voorgaande lijst (zie ^) van vragen en klachten toegevoegd.
Het antwoord op de vraag "wat is de ideale organisatie" luidt: Lange definitie. De ideale organisatie is de organisatie die uit mensen bestaat die in harmonie zijn met de ervaring van de tegenstellingen die inherent zijn aan het leven oftewel ongeblokkeerd zijn en daardoor vrij meebewegen met de stroom - de bedoeling - van het leven. Kortom, die leven in plaats van overleven. Korte definitie. De ideale organisatie is de organisatie die in overeenstemming is met het leven.
En het antwoord op de vraag "waar blijft de ideale organisatie" luidt: De ideale organisatie blijft uit zolang het bepalen/maken in plaats van de ontwikkeling van het Zijn van de mens als grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing wordt gehanteerd.
Wat houdt de ideale organisatie in? De ideale organisatie houdt vanzelfsprekend alles in waar zij altijd naar gestreefd heeft. Dit betekent voor:
De medewerker. Iedere medewerker zal zichzelf als volmaakt ervaren . Dus als:
Deze ervaring van volmaaktheid houdt niet in dat het individu niet meer kan of wil veranderen. Het houdt wel in dat:
Het doel en de prestatie van de organisatie. Het doel en de prestatie van de organisatie zijn volmaakt. Dit als gevolg van het feit dat iedere medewerker geen behoefte heeft te bevredigen oftewel vervuld is en in overeenstemming is met de bedoeling van het leven zelf. Het gaat de medewerkers tot in hun diepste wezen niet om het resultaat, maar om het proces. Dus om de zijnsmanifestatie in het hier en nu.
*** Opmerking. De stelling dat zijnsontwikkeling de enige manier is om bevrijd te worden uit de gevangenschap van de dualiteit en daardoor één te worden met de singulariteit, betekent niet dat andere methoden overbodig zijn, maar wel dat zijnsontwikkeling de basis ervan moet zijn. Die basis kan er alleen zijn wanneer degene die zijnsontwikkeling hanteert het Zijn zelf heeft gerealiseerd dan wel zich op de Weg er naartoe bevindt.
Zoals uit het voorgaande duidelijk geworden zal zijn, is zijnsontwikkeling de enige echte oplossing van de problemen. Voor meer inzicht daarin verwijzen wij u graag naar de pagina's die over zijnsontwikkeling gaan en naar de brochure "Coaching naar het Zijn".
|
|||||||
.gif){kind=logo}
De
unieke crisis en kans van de organisatie.