23 Samenleving de politiek

Zoals in de basisfilosofie is aangegeven, bevindt de samenleving zich in een evolutionair unieke crisis en heeft zij tegelijk daarmee een even unieke kans. De crisis bestaat uit de climax en tevens het einde van de sinds mensenheugenis bestaande gevangenschap van de dualiteit. Een gevangenschap die zich manifesteert in het contraproductieve gevecht om goed en kwaad en in stand is gehouden door het als grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing gehanteerde idee dat het leven en daarmee ook de mens als een machine in elkaar zit en dus maakbaar is. En de kans bestaat uit de mogelijkheid zich te bevrijden uit deze gevangenschap en daarmee één te worden met de singulariteit: de eenheid met alles, de echte probleemoplossing, het diepste ideaal van de mens. Anders gezegd, de mens heeft de kans zich te bevrijden uit zijn ego en daarmee echt te zijn wie hij is of kortweg te Zijn.

Hoewel deze crisis en kans zich in alle belangrijke ontwikkelingen van de samenleving manifesteren en de crisis zelfs apocalyptisch aandoet, worden deze voor zover bekend niet door de politiek herkend dan wel erkend en wordt derhalve zijnsontwikkeling niet aangenomen als nieuwe grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing.

Dit betekent dat de crisis voortduurt en toeneemt ook al lijkt de politiek de crisis onder controle te hebben in de vorm van allerlei maatregelen die de symptomen ervan verminderen of wegnemen. Dan wel in de vorm van het creëren van economische groei en het presenteren daarvan als de grote probleemoplosser.

Het feit dat de crisis en de kans niet door de politiek worden herkend, betekent niet dat zij niet door de evolutionaire ontwikkeling die eraan ten grondslag ligt beïnvloed wordt. Dit valt op te maken uit het feit dat de essentie van de huidige politieke besluitvorming bestaat uit het centraal stellen van de mens terwijl de evolutionaire ontwikkeling is gericht op het volledig centraal staan van de mens oftewel op het Zijn. Desondanks draagt de politiek niet bij aan de ontwikkeling van het Zijn. De reden daarvan ligt in het feit dat de genomen maatregelen uitsluitend maatregelen zijn die de mens terugwerpen op zijn ego, zijn ego vrij spel geven dan wel de uiting van zijn ego veranderen (gedragsverandering). Kortom, maatregelen die het ego in stand houden en dus geen maatregelen die de mens uit zijn ego bevrijden (zie voor en na). De politiek treft immers al deze maatregelen zonder dit gepaard te laten gaan met zijnsontwikkeling. Aangezien het ego dualistisch is, is het effect ervan dat het gevecht van de mens met zichzelf, zijn medemens en het milieu in stand blijft, toeneemt en nu een kritische grens bereikt. Vandaar de grote lichamelijke en geestelijke nood, de onderlinge verharding, de natuurrampen en de natuurvernietiging. Kortom, vandaar de apocalyptisch aandoende crisis.

Dit roept de vraag op: Is dit werkelijk een probleem, de politiek heeft zich toch altijd op het ego gericht en is toch altijd pas bij crisis tot verandering bereid geweest?

Het antwoord daarop lijkt voor de hand te liggen. Het is werkelijk een probleem, want deze crisis wordt vanwege de uitzonderlijke aard ervan niet herkend en is een crisis die tot een Apocalyps kan leiden. Dit betekent dat de crisis liever niet pas dan herkend mag worden wanneer de Apocalyps een feit is.

De grote vraag is dan vervolgens: Hoe kan de politiek tot verandering, dus tot de acceptatie van zijnsontwikkeling als grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing, worden gebracht?

Hoewel NLbe dit zal proberen via brieven (zie bijv. 2004, 2005 en de brieven aan het kabinet Balkenende IV), folders, een website, gesprekken en dergelijke, lijkt het ook een goede zaak de politiek hiernavolgend duidelijk te maken dat zij reeds het evolutionaire proces van dualiteit naar singulariteit weerspiegelt.

De positie van de politiek in het evolutionaire proces van dualiteit naar singulariteit.

Het evolutionaire proces van dualiteit naar singulariteit houdt in dat de mens streeft naar eenheid oftewel naar de overstijging van alle tegenstellingen via de overstijging van de basistegenstelling tussen deel- en geheel-zijn oftewel tussen vrijheid en verantwoordelijkheid. Een streven dat zich manifesteert in het volmaakt willen maken van vrijheid en verantwoordelijkheid. Dit geschiedt onder andere via politieke partijen. De politieke partijen inclusief het staatshoofd weerspiegelen dan ook dit streven. In het onderstaand overzicht is dit aangegeven voor de Nederlandse politiek.

De echte, de zelf-singulariteit: de eenheid via het vrije Ware Zelf. De zelfoverstijging van de tegenstellingen.
	De onechte, de systeemsingulariteit: de eenheid via meningen over natuur (natuurwetten) of God (dogma's). Is de systeemoverstijging van de tegenstellingen.
De paradox. De geïntegreerde tegenstelling tussen vrijheid en verantwoordelijkheid		De sociaal-liberale partij, de paradoxale partij
	De dualiteit, de tegengestelde tegenstelling tussen vrijheid en verantwoordelijkheid

De laag van PvdA en VVD. Deze laag weerspiegelt de dualiteit, de tegengestelde tegenstelling, tussen vrijheid en verantwoordelijkheid oftewel tussen liberalisme en socialisme. De laag weerspiegelt als zodanig de gevangenschap van de dualiteit, dus het ego.

De laag van D66. Deze laag weerspiegelt de eerste aanzet tot de overstijging van de tegenstelling, de bevrijding uit het ego, in de vorm van een paradox. D66 is immers een sociaal-liberale oftewel een paradoxale partij. Dit betekent dat deze partij de integratie van vrijheid en verantwoordelijkheid weerspiegelt. Zij weerspiegelt niet de overstijging ervan omdat de singulariteit, het Geheel, niet in haar identiteit tot uitdrukking komt.

De laag van GroenLinks en CDA. Deze laag weerspiegelt de systeemsingulariteit, de systeem overstijging van de tegenstellingen. De partijen weerspiegelen de singulariteit omdat ze hun identiteit, hun sturing, ontlenen aan het Geheel in de vorm van respectievelijk de natuur en God. Deze singulariteit weerspiegelt echter een onechte oftewel een systeem-singulariteit. Dit vanwege het feit dat hun singulariteit een gemaakte singulariteit is. De eenheid wordt immers ontleend aan natuurwetten en religieuze dogma's die niet vast liggen.

De laag van het staatshoofd. Deze laag weerspiegelt de zelfsingulariteit, de zelfoverstijging van de tegenstellingen. Het staatshoofd ontleent haar eenheid, haar Geheel zijn, haar God en natuur zijn, aan zichzelf. Zij is de eenheid. Zij is onschendbaar en daarmee de kwaliteit die inherent is aan de eenheid. Zij staat boven de partijen en weerspiegelt daarmee de ware singulariteit, de ware overstijging van de tegenstellingen. Zij weerspiegelt de afwezigheid van politieke macht, dus van macht die inherent is aan de dualiteit c.q. het ego. Zij weerspiegelt de aanwezigheid van de macht of beter gezegd de Kracht die inherent is aan de manifestatie, de Wil, van het Geheel c.q. het Ware Zelf. Deze laag weerspiegelt het zijn van het Ware Zelf of kortweg het Zijn.

In het voorgaande is duidelijk aangegeven dat de Nederlandse politieke partijen de dualiteit en de singulariteit, het ego en het Ware Zelf, weerspiegelen. Dit houdt in dat hun manifestatie dit weerspiegelt. Het houdt niet in dat de mensen in de partijen en daarmee de partijen als geheel dualistisch of singulair of anders gezegd ego of Ware Zelf zijn. Extreem gesteld, kan het dus zijn dat de PvdA en/of de VVD geheel uit mensen bestaat die hun Ware Zelf zijn en dat het staatshoofd nog volledig haar ego is. In de huidige stand van de evolutie kan worden aangenomen dat vrijwel iedereen en dus ook de politieke partijen en het staatshoofd nog de gevangene zijn van de dualiteit oftewel hun ego zijn. De ontwikkeling van de samenleving geeft echter aan dat dit moet en kan veranderen. De politiek is daar vooralsnog echter niet toe bereid.

Wellicht verandert dit aan de hand van het hiervoor aangegeven feit dat hun identiteit zowel de dualiteit en de singulariteit op zichzelf weerspiegelt als de ontwikkeling van dualiteit naar singulariteit die inherent is aan de evolutie. M.a.w. het politieke spectrum heeft zich zo ontwikkeld dat het de essentie van de evolutionaire ontwikkeling, dus de zijnsontwikkeling, van de mens weerspiegelt. Het is te hopen dat niet alleen het politieke spectrum, maar ook de politicus zijnsontwikkeling weerspiegelt.

<< Rondleiding >>