De crisis

De kans

De samenleving is in verwarring.

Er is geen visie.

De beschaving wordt uitgehold.

De rechtstaat wankelt.

De repressie neemt toe.

We stevenen af op een politiestaat.

De kloof tussen burger en politiek als ook tussen gelovige en kerk is

 groter dan ooit.

Het overlegmodel is weg.

Er is geen solidariteit meer.

De privacy staat onder druk.

De regels zijn verstikkend.

De verharding is alom.

Alles draait om geld, om scoren, om winnen.

Er is geen respect meer.

De (radicale) islam bedreigt onze beschaving.

De gezondheidszorg is onbetaalbaar.

De rechten van de mens worden geschonden.

Er heerst overjuridisering.

Het milieu is/gaat dood.

God is dood.

De scheiding tussen kerk en staat wordt bedreigd.

De verslaving lijkt onuitroeibaar.

De multiculturele samenleving, de integratie, mislukt.

De eenwording van Europa mislukt.

De economie is een zeepbeleconomie en dreigt daarmee uit elkaar te spatten.

De Verenigde Staten misbruiken hun suprematie.

Straffen helpt niet.

Het onderwijs degenereert.

Regels zijn regels.

De mens is totaal ondergeschikt gemaakt aan de door hemzelf gemaakte regels.

Enz.

De mensen worden zowel moreel als maatschappelijk op zichzelf teruggeworpen en verliezen daardoor hun houvast. Het Zijn is het totale verlies van houvast, is overgave. Verwarring is kans voor zijnsontwikkeling.

^

Het maakbaarheididee, de grondslag van alle visievorming, de oorzaak van de crisis, is failliet. Zijnsontwikkeling is vervanger van maakbaarheididee. Gebrek aan visie is kans voor zijnsontwikkeling.

^

De vaste structuren, de dogma's, die de beschaving/de rechtstaat vormden, vallen weg. De mensen willen vrij, (zichzelf)Zijn en zich van daaruit tot structuren verhouden. Ze willen vrij zijn in en daarmee van de structuren.

^

Grenzen stellen vanuit gevangenschap van dualiteit, dus vanuit ego, is repressie. Vanuit Zijn is het "grenzen stellen". Grenzen stellen is confronterend, is onontbeerlijk voor bewustwording, voor zijnsontwikkeling.

^

De burger laat zijn leven niet meer bepalen door een externe autoriteit. Is op zoek naar zijn eigen echte waarheid: de waarheid van het Zijn. Kloof is kans voor zijnsontwikkeling.

^

Het primaat van de politiek is terug. Is confrontatie met wie de politicus is: zijn/haar ego. Confrontatie is onontbeerlijk voor zijnsontwikkeling. Ideale primaat is primaat vanuit Zijn.

^

Bindende solidariteit moet veranderen in vrije solidariteit van het Zijn. Wegvallen van solidariteit is kans voor zijnsontwikkeling.

^

De transparantie moet toenemen. Het Zijn is volmaakt transparant

(en tegelijk volmaakt begrenst/gesloten)

^

De laatste stuiptrekking van het maakbaarheididee. Is climax in beperking. Climax is kans voor vrij zijn in beperking,

voor Zijn.

^

De mensen worden op zichzelf teruggeworpen. Dat zelf is het ego. Het ego is dualistisch/hard/confronterend. Is onontbeerlijk voor zijnsontwikkeling.

^

De laatste stuiptrekkingen van het ego. Het begin van zijnsontwikkeling.

^

Er was nooit echt respect. Respect was gebaseerd op dogma's, op zelfmiskenning. De dogma's vallen nu weg. Het ego heeft daardoor vrij spel. Het ego is dualistisch en dus respectloos. Is confronterend en daarmee begin van zijnsontwikkeling. Het Zijn is grenzen stellen en tolereren vanuit onvoorwaardelijke liefde,

is echt respect.

^

Onze beschaving was gebaseerd op dogma's. Deze is nu toe aan de dogmavrije beschaving van het Zijn. De (radicale) islam is extreem dogmatisch en eist God/Allah te gehoorzamen. Is daarmee confronterende spiegel voor onze eigen nog aanwezige dogmatiek c.q. afgescheidenheid van het goddelijke in onszelf. Confrontatie is onontbeerlijk voor zijnsontwikkeling. Echt middel tegen bedreiging is zijnsontwikkeling.

^

Kwaal (ziekte, ongenoegen, pijn) is altijd opgevat als aanval in plaats van bevrijding ten behoeve van zijnsontwikkeling. Die houding is dualistisch en dus contraproductief. Gevolg: kwalen nemen toe, acceptatie van kwalen neemt af > gezondheidszorg is onbetaalbaar. Deze crisis is kans voor zijnsontwikkeling. Gezondheidszorg verandert dan van het traditionele zijn van ziektebestrijder in (echte) gezondheidszorg.

^

De rechten van de mens zijn een poging ons diepste ideaal, het Zijn, te realiseren. Maar ons diepste ideaal is niet een mens met rechten zijn, maar het recht om mens te zijn of kortweg te Zijn. M.a.w. rechten voldoen niet. Vandaar de schending ervan en de blijvende strijd erover (rechten versus plichten/ verantwoordelijkheden). Schending confronteert met beperking van rechten; is kans voor zijnsontwikkeling

^

De dogma's vallen weg, het ego heeft vrij spel. Ego is dualistisch/botsend en begerend. Vandaar toename rechtszaken = overjuridisering. Juridische oplossing is dualistische en dus geen echte oplossing. Overjuridisering is crisis, is kans voor zijnsontwikkeling. Zijn is oplossing van ieder probleem/conflict (al voor het zich voordoet)

^

De mens is tot op heden de gevangen van de dualiteit en daardoor in gevecht met zichzelf, zijn omgeving en het leven zelf. Gevecht is contraproductief. Grens van contraproduc-tiviteit (is crisis) manifesteert zich in de mens en in de relatie met zijn omgeving en het leven zelf/God. Vandaar de vernietiging van het milieu en de doodverklaring van God (God is toeval of God is om in te geloven, niet om te zijn). Climax van crisis is kans voor bevrijding uit dualiteit, voor zijnsontwikkeling. Zijn is één met milieu en God.

^

Zowel de kerk als de staat waren de gevangene van de dualiteit en daardoor in gevecht om de macht over de maakbaarheid van de mens. Op dit moment heeft de staat dit gevecht gewonnen en dus de grootste macht. Deze overwinning is bezegeld in de scheiding tussen kerk en staat. Deze scheiding wordt bedreigd door het wegvallen van de dogma's/de autoriteit van zowel de kerk als de staat. Dit betekent gelijkwaardigheid en daarmee opheffing van scheiding. Manifestatie daarvan is o.a. pleidooi van regering voor herstel van normen en waarden als ook voor handelen met hoofd en hart. Want dit is niet terrein van de staat maar van het geloof/de spiritualiteit. Dit wegvallen van scheiding is ondanks pleidooi voor herstel van dogma's kans voor zijnsontwikkeling en daarmee voor volledige opheffing van scheiding. Want Zijn is vrij zijn van dogma's van o.a. kerk en staat, is menselijk handelen vanuit (één zijn met) God.

^

Als gevolg van de evolutionaire noodzaak te ontsnappen uit de gevangenschap van de dualiteit, worden mensen op zichzelf teruggeworpen. Dit houdt in dat mensen hun innerlijk houvast verliezen. Dit verlies veroorzaakt een leegte waar de mens het meest bang voor is en derhalve voor wil vluchten. De middelen daartoe kunnen bestaan uit werk, sex, geld, nicotine, cafeïne, alcohol, drugs, enz. De verslaving aan deze middelen betekent de wil om blijvend te vluchten. Deze verslaving kan het best bestreden te worden door de mens te helpen de leegte tot op de bodem, het punt van volledigheid, te doorleven oftewel door zijnsontwikkeling.

^

De essentie van intergratie is eenheid in verscheidenheid. Als gevolg van de gevangenschap van de dualiteit en de daarmee samenhangende afgescheidenheid van de singulariteit is deze essentie tot op heden, op een enkeling na, nergens gerealiseerd. De noodzaak om tot integratie te komen is een kans deze essentie wel te realiseren. Dat kan alleen door zijnsontwikkeling.

^

Europa bestaat uit een grote verscheidenheid aan landen met een sterke identiteit. Het mislukken van de eenwording daarvan kan als een signaal worden opgevat dat dit alleen kan via het realiseren van (echte) eenheid in verscheidenheid oftewel via zijnsontwikkeling: de bevrijding uit de gevangenschap van de dualiteit. Temeer daar deze bevrijding een dringende evolutionaire noodzaak is geworden. Wanneer Europa de realisering van deze (echte) eenheid in verscheidenheid ter hand neemt, dan is zij pionier in de bedoeling van de evolutie en maakt zij haar traditionele functie van bakermat van de beschaving oftewel van het in balans brengen van vrijheid en verantwoordelijkheid waar.

^

Als gevolg van de gevangenschap van de dualiteit staat het "hebben" centraal. Aangezien het belang van het "hebben" op een illusie te weten die van (bestaans)zekerheid is gebaseerd en de economie het systeem is waarmee dit "hebben" wordt verwezenlijkt, is de economie per definitie een zeepbel. Nu de gevangenschap van de dualiteit aan zijn eind komt, neemt het zeepbelkarakter van de economie en daarmee de kans op het uit elkaar spatten ervan drastisch toe. Het signaal dat daarvan uitgaat is vanzelfsprekend dat tot de bevrijding van voornoemde gevangenschap oftewel tot zijnsontwikkeling moet worden overgegaan.

^

De gevangenschap van de dualiteit houdt het het najagen van de illusie in dat met (maakbaarheids)macht over jezelf, anderen en het leven zelf het diepste ideaal te weten volmaakte vrijheid en verantwoordelijkheid kan worden bemachtigd. Een ideaal dat echter niet in de dualiteit oftewel met macht, maar alleen door de bevrijding uit de dualiteit c.q. het één worden met de singulariteit, dat gelijk staat aan overgave, is te realiseren. Of anders gezegd dat zich niet in het ego, maar alleen in het Zijn bevindt. Als gevolg van de gevangenschap van de dualiteit kon de mens niet anders dan zijn ideaal nastreven door middel van macht en door één van de polen van de dualiteit tot te begeren doelwit daarvan te verklaren. Op grond hiervan konden zich grote machtsblokken vormen. Iedereen streeft immers naar vrijheid en verantwoordelijkheid. De grootste machtsblokken zijn/waren die van het liberalisme van de Verenigde Staten en het collectivisme van de voormalige Sovjet Unie. Nu het einde van voornoemde gevangenschap is aangebroken, zullen die blokken hun macht moeten verliezen.  Aangezien de SU haar macht inmiddels verloren heeft, zal die van de VS moeten volgen. De belangrijkste motor daarvan is het misbruik dat de VS maakt van zijn suprematie. Want dat veroorzaakt het verlies aan geloofwaardigheid van de VS als hoeder van de westerse beschaving die zich richt op het respect voor mens en milieu en daarmee op het realiseren van het diepste ideaal van de mens. Onderdelen van die motor zijn de zeepbeleconomie, het doelwit van en de gebleken kwetsbaarheid voor "goddelijk" (islamitisch) terrorisme, het onvermogen de vrede te winnen, het obstrueren van het internationaal recht, het afdwingen van democratie, het zich onttrekken aan de Verenigde Naties (Iraq), enz. Deze afbraak van de macht van de grote machtsblokken draagt bij aan het inzicht dat de mens de gevangene is van de dualiteit en de tijd is aangebroken zich daaruit te bevrijden oftewel tot zijnsontwikkeling over te gaan.

^

De gevangenschap van de dualiteit houdt de mens gevangen in het gevecht om goed en kwaad of anders gezegd om de prettige ervaring te maximaliseren en te laten overwinnen over de onprettige. Eén van de veronderstelde middelen om dat gevecht te winnen is het straffen c.q. het laten ondergaan van onprettige ervaringen van degene die een onprettige ervaring heeft veroorzaakt en daardoor als het kwaad, als misdadiger, wordt bestempeld. Dit middel veronderstelt dat de angst voor straf sterker zal zijn dan de gedachten en gevoelens van waaruit het kwaad is gepleegd. Daarmee is dit middel gebaseerd op het maakbaarheididee en houdt het de misdadiger gevangen in de dualiteit. Dit betekent dat er niet het ideaal van harmonie mee bereikt kan worden dat inherent is aan de bevrijding uit de dualiteit. Kort gezegd: Straffen helpt niet.  Het enige wat wel helpt is deze bevrijding oftewel zijnsontwikkeling. Dit betekent niet dat er dan geen "misdaad"  meer zal zijn, maar wel dat misdaad dan niet langer als misdaad, het kwaad, wordt ervaren en bestempeld. Op grond daarvan wordt de misdadiger niet gestraft, maar een grens gesteld en daarin met zijnsontwikkeling geholpen zich bewust te worden vanuit welke gedachten en gevoelens de misdaad is begaan en daar los/vrij van te komen. Het groter wordend besef dat straffen niet helpt, schept de kans om tot zijnsontwikkeling over te gaan.

^

Als gevolg van de gevangenschap van de dualiteit en het daarmee samenhangende idee dat het leven maakbaar is, heeft de vergaring van kennis een prominente plaats gekregen als bron van zelfsturing voor de mens en derhalve voor diens ontwikkeling. Nu deze gevangenschap het einde bereikt van zijn intrinsieke contraproductiviteit en tegelijk daarmee het maakbaarheididee wegvalt, valt ook de importantie van kennis als bron van zelfsturing en daarmee de oorspronkelijke motivatie voor het vergaren ervan weg. Dit is de reden van de huidige degeneratie van, de crisis in, het onderwijs. Die degeneratie zal ondanks de behoefte aan een diploma uit oogpunt van carrière voortduren zolang de mens niet bevrijd is uit voornoemde gevangenschap en daarmee de bron van zelfsturing te hebben gevonden waar hij ten diepste naar verlangt. Want pas als hij dat gevonden heeft, zal hij (zichzelf) Zijn en daardoor vrij zijn van de identiteit en het daarmee samenhangende aanzien die het al dan niet hebben van kennis bezit. In dit verband is de degeneratie van het onderwijs een kans om tot zijnsontwikkeling te komen.

^

Als gevolg van de gevangenschap van de dualiteit veronderstelde de mens dat zijn diepste ideaal alleen gerealiseerd kon worden met dogma's als normen, waarden, regels, e.d.  Nu deze gevangenschap als gevolg van de intrinsieke contraproductiviteit ervan ten einde moet komen en de mens daardoor zijn houvast aan alles en dus ook aan dogma's verliest, grijpt hij zich er wanhopig aan vast. Vandaar de fundamentalistische/ politiestaat-achtige handhaving van regels. Dit extremisme is blijkbaar nodig om de mens bewust te maken en daarmee te bevrijden van zijn houvast eraan en zodoende te bevrijden uit de gevangenschap van de dualiteit. Dit betekent dat dit extremisme een kans is om tot zijnsontwikkeling te komen.

^

Enz.