Dualiteit en singulariteit.
Het universum manifesteert zich in dualiteit en singulariteit. In de singulariteit voldoen de wetten van de dualiteit, de natuurwetten, niet. Er is geen ruimte en tijd, er is geen oorzaak en gevolg, er is geen goed en kwaad, er is geen ontwikkeling naar beter. Er is wat er is en dat is Goed.
Dit wordt in de hierboven afgebeelde tekening van Escher geïllustreerd. Het water dat uit de bron vanachter het waterrad tevoorschijn komt, stroomt weer terug in de bron. Het heeft daarmee de bron nooit verlaten. Het is de bron. Dit in tegenstelling tot ons idee van ontwikkeling en vooruitgang dat er vanuit gaat dat alle manifestatie via tijd en ruimte tot ontwikkeling moet komen. We hebben dit idee omdat we de gevangene zijn van de dualiteit en daarmee niet één zijn met oftewel afgescheiden zijn van de singulariteit. Dus afgescheiden zijn van onze bron, van ons ware Zelf.
De evolutie is bedoeld om deze gevangenschap c.q. afgescheidenheid op te heffen. Om via de dualiteit de singulariteit te bereiken. Om vanuit de afgescheidenheid van de bron in onszelf diezelfde bron te bereiken. Om vanuit het ego, het één zijn met het ware Zelf, het zijn wie je (echt) bent, of kortweg het Zijn te bereiken.
Het Zijn is het één zijn met de singulariteit, de bron. In het Zijn wordt derhalve alles wat er is als Goed ervaren. En wordt niets vanuit het dualistische oordeel goed of fout gedaan, maar vanuit de bron. Daardoor wordt ook alles dat wordt gedaan als Goed ervaren. Dit betekent dat zijn in het Zijn en handelen vanuit het Zijn gelijk staat aan vrij zijn, aan onbevangen zijn, aan zijn wie je (echt) bent. En daarmee gelijk staat aan de realisatie van ons diepste ideaal.
|
|||
.gif){kind=logo}
.jpg)