<< Rondleiding >>

Je geloof

Afdrukversie

Het geloven in iets bovennatuurlijks dat mensen ook wel God noemen heeft altijd tot het menszijn behoort. Ik kan me dan ook voorstellen dat ook jij er iets mee hebt, ook al is dat een weerstand ertegen of een negeren ervan. Om je een beetje te helpen wat meer zicht te krijgen op het geloven in God, op God zelf en op de Duivel als zijnde het tegenovergestelde van God, zal ik hiernavolgend enkele vragen beantwoorden, te weten:

Waarom geloven mensen in God?

Waarom geloven mensen niet in God?

Wat komt er na geloven in God?

Wat is de duivel?

Bestaat er zoiets als zonde?

Bestaat er zoiets als godslastering?

Waarom brengt de Da Vinci Code zoveel gemoederen teweeg?

Heeft bidden zin?

Waarom geloven mensen in God?

Dat lijkt een lastig te beantwoorden vraag. Maar dat is het niet wanneer je weet dat het universum zich manifesteert in dualiteit en singulariteit. En tevens weet dat de mens tot op heden de gevangene was van de dualiteit en daarmee afgescheiden was van de singulariteit. Want de singulariteit is de eenheid met alles waar de mens nog steeds ten diepste naar verlangt en dus nog niet gerealiseerd heeft. De mens gelooft dus in God en wil volgens God leven omdat God de singulariteit is waar hij van afgescheiden is. Het woord "geloven" bevestigt deze afgescheidenheid.  Want geloven in iets doe je wanneer het geen realiteit is. Dit betekent dat wanneer je één bent met de singulariteit je dan één bent met God. En dat dan het geloven ophoudt omdat God dan realiteit is geworden, omdat je dan God bent. Hieruit zou je kunnen afleiden dat de mensen die geloven in God niet één zijn met God. Dat dit vaak zo is, wordt bevestigd door het feit dat religies en dus ook gelovigen over het algemeen dogmatisch zijn. Dit betekent dat ze zichzelf een stelsel van waarheden, van leefregels, opleggen en daarmee voorbij gaan aan de Wil van God. Een Wil die gelijk staat aan de Wil van het Geheel dat in wezen een mysterie is en ervaren kan worden als een impuls tot manifestatie in het hier en nu die ik eerder vergeleken heb met een surfgolf. Kortom een Wil die er altijd is, niet gekend kan worden en ieder moment anders kan zijn. Daarnaast wordt het niet één zijn met God bevestigd door het feit dat mensen zich laten leiden door en zelfs identificeren met opvattingen over goed en kwaad. Want dat hoort bij het gevangen zijn van de dualiteit en het daardoor afgescheiden zijn van de singulariteit, van God.

 ^

Waarom geloven mensen niet in God?

NASA foto:Oog van God

Gezien het feit dat het universum zich manifesteert in dualiteit en singulariteit en de mens tot op heden de gevangene was van de dualiteit en daardoor ten diepste verlangt naar de singulariteit, zou je mogen verwachten dat iedereen in God, dat gelijk staat aan singulariteit, gelooft. Toch blijkt dat niet het geval te zijn. De vraag is: waarom niet? Daar zijn meerdere redenen voor.

Eén van de redenen is dat mensen bang zijn voor God. Dat lijkt misschien raar omdat overal wordt beweerd dat God liefde is. Maar is niet zo raar omdat God ook de overgave aan iets is waarvan je niet weet wat het is oftewel verlies van houvast, van controle, is. En dat is de grootste angst die de mens kent. Mensen die bang zijn voor God zeggen vaak dat ze te nuchter, te geaard, zijn om in God te geloven.  Of ze zeggen dat ze de evolutietheorie aanhangen want die is tenminste wetenschappelijk (lees: die geeft houvast/controle). Maar dat zijn uitvluchten om bij de angst voor God vandaan te blijven, dus er  voor te blijven vluchten.

Een andere reden is dat mensen genoeg hebben van de dogma's die altijd met het geloven in God gepaard gingen en tot diepe conflicten hebben geleid. Mensen bedoelen dan eigenlijk dat ze niet in religies geloven en gooien dus eigenlijk het kind met het badwater weg.

Weer een andere reden is dat mensen zo volwassen zijn geworden dat ze de dogma's van de religies, die beweren de plaatsvervanger van God op Aarde te zijn, niet langer nodig hebben en dus zelf bepalen wat goed en kwaad is.

Weer een andere reden is dat mensen al zo bevrijd zijn uit de gevangenschap van de dualiteit dat ze God in zichzelf ervaren en daarmee een Waarheid ervaren die iedere religie en daarmee  ook alle dogma's overstijgt en dus overbodig maakt.

 ^

Wat komt er na geloven in God?

Nu het evolutionaire einde van de gevangenschap van de dualiteit is aangebroken en de mens daardoor meer contact krijgt met de singulariteit oftewel met God in zichzelf, zal de afgescheidenheid van God en het daarop gebaseerde geloof in God afnemen. Dit manifesteert zich enerzijds in de leegloop van de kerken. En anderzijds in de wil van de mensen zichzelf te zijn en daarin op zoek te gaan naar wie ze echt zijn. Kortom, in de wil te Zijn. Uiteindelijk zal dit leiden tot mensen die één zijn met God, dus die Zijn, en van daaruit niet het geloof in God maar het geloof in jezelf en de eenwording met je(ware)zelf oftewel zijnsontwikkeling bepleiten. Die mensen ervaren het leven en zichzelf als volmaakt en hebben daarmee het diepste ideaal van de mens dat door religies wel wordt aangeduid als de Hemel op Aarde of Gods Koninkrijk gerealiseerd.

 ^

Wat is de duivel?

Als gevolg van de gevangenschap van de dualiteit is de mens afgescheiden van de singulariteit en daarmee van God. Vanuit die gevangenschap en afgescheidenheid kon hij niet anders dan prettige en onprettige gevoelens ervaren en de veroorzaker van de prettige aanduiden als goed of God en van de onprettige als kwaad of Duivel. En kon hij tevens niets anders dan het gevecht om goed en kwaad voeren om zijn diepste ideaal te weten het realiseren van het Goede, het één zijn met God, dat gelijk staat aan het zijn van de singulariteit, te realiseren. Daarbij niet wetende dat het realiseren hiervan niet geschiedt door het gevecht te voeren, maar door dit te staken. Oftewel door zowel de prettige als de onprettige ervaringen en dus ook zowel God als de Duivel te accepteren en lief te hebben puur zoals ze zijn. Het feit dat de mens dit gevecht voert, betekent dat hij in strijd is met God c.q. de singulariteit en dus in feite de Duivel is.  M.a.w., zijn ego is de duivel, zijn Ware Zelf is God. Vanuit het gegeven dat nog vrijwel ieder mens de gevangene is van de dualiteit, betekent dit het volgende:

nog vrijwel ieder mens is de Duivel.

Menig gelovig en anderszins goedbedoelend mens zal dit ontkennen. Maar dat zal veranderen zodra via zijnsontwikkeling het besef van hun gevangenschap van de dualiteit en tegelijk daarmee het besef van het bestaan van de singulariteit en van hun afgescheidenheid daarvan toeneemt.

^

Bestaat er zoiets als zonde?

Als gevolg van de gevangenschap van de dualiteit heeft de mens zijn ervaringen van de werkelijkheid gescheiden in goed en kwaad. Op grond hiervan heeft hij het veroorzaken van prettige ervaringen aangemerkt als goed en dus als goddelijk en van de onprettige/pijnlijke ervaringen als kwaad en dus als duivels oftewel als zonde. Het feit dat de bevrijding uit de dualiteit alleen kan via de acceptatie van zowel de prettige als de onprettige ervaring en het bevrijd zijn eruit de ervaring van goed en kwaad mist, betekent dat er geen goed en kwaad en dus ook geen zonde bestaat. M.a.w. iemand ongenoegen bezorgen of pijn doen is geen zonde. Wat in dat geval en in het algemeen wel als zonde kan worden aangemerkt,  zij het niet in de veroordelende zin ervan, is het handelen en dus ook het pijn doen vanuit voornoemde gevangenschap oftewel vanuit het ego, dus vanuit de eigen gevoelens, vanuit de eigen pijn. Want die gevangenschap is de afgescheidenheid van God en daarmee per definitie zonde. Je bent dus zondig als je je nog niet bevrijd hebt uit je ego, maar dat is niet zondig in de zin van verkeerd zijn. Bovendien helpt het zondig/verkeerd verklaren van jezelf je niet bij de bevrijding uit je ego, want dat kan alleen door jezelf volledig te accepteren. Als je iemand pijn gedaan hebt, vraag je je dan dus altijd af van waaruit , dus vanuit welk gevoel en daaruit voortkomende gedachte je dat gedaan hebt. Het enige wat je dan hoeft te doen is het erkennen ervan, het doorvoelen van het gevoel en het herkennen en erkennen dat de wil die je tot de daad heeft gebracht de wil is van het gevoel en van de daaruit voortkomende gedachte.

Bijvoorbeeld: Klaas heeft je bang gemaakt. Die angst veroorzaakt de gedachte "ik moet er iets aan doen" en vervolgens de gedachte "ik geef hem een klap". Vervolgens geef je Klaas daadwerkelijk een klap. Dit voorbeeld geeft aan dat je vanuit angst en de daaruit voortkomende gedachte oftewel vanuit je ego hebt gehandeld. En dus niet vanuit je Ware Zelf. Erken dit en doorvoel de angst, want op de bodem daarvan ligt (een stukje van) de bevrijding en tegelijk daarmee van het Ware Zelf.

^

^

Zie uitleg.

^

Heeft bidden zin?

Bidden heeft meestal ten doel een wens in vervulling te laten gaan. Dat kan betekenen dat er geen onvoorwaardelijke liefde is voor de situatie zoals die is. Als dat zo is, dan is het goed om te beseffen dat het er in het leven om gaat deze onvoorwaardelijke liefde te bereiken. Uit deze website zal duidelijk zijn dat dit in het Zijn besloten ligt en dat derhalve zijnsontwikkeling de enige manier daartoe is. Tevens zal duidelijk zijn dat het realiseren van het Zijn niet geschiedt door de situatie te veranderen, maar door de ervaring van de situatie, hoe pijnlijk ook, onvoorwaardelijk lief te hebben. Dit betekent niet dat de situatie niet veranderd zou mogen worden. Het betekent wel dat die verandering alleen dan Goed is wanneer dit vanuit het Zijn (het één zijn met het Ware Zelf) geschiedt. Want dan geschiedt het niet vanuit het ego, maar vanuit de Wil van het leven zelf, het geheel, God, e.d. dat singulair (eenpuntig) in plaats van dualistisch is en dus Goed is in zichzelf. Bidden heeft dus alleen zin indien het gericht is op de onvoorwaardelijke liefde voor de ervaring en wanneer het geschiedt vanuit het Zijn. Geschiedt het vanuit het ego, dan zal het dienen voor het bewust worden van het bestaan van het Zijn en voor bereiken ervan.

^

Mocht je vragen hebben, dan kun je me mailen.

 ^

<< Rondleiding >>