Op de vraag of een heilige een volmaakt mens is antwoordt professor Smalbrugge dat het niet een perfect persoon is, maar iemand die het goede zichtbaar maakt zodat je gaat geloven dat het goede altijd kan overwinnen. Zijn idee over heiligheid staat los van volmaaktheid, want met het streven naar volmaaktheid veroorzaak je veel ellende. Hij geeft het voorbeeld van het onhaalbare priesterideaal waarvan we weten hoeveel fout gedrag dat heeft opgeleverd.

Het idee dat professor Smalbrugge over heiligheid heeft is een typisch idee van het ego. Want het ego is onvolmaakt en weet derhalve niet wat volmaaktheid is. Het kan daardoor alleen in dualiteit zoals in goed en fout denken. Het weet daardoor niet dat er een toestand bestaat, te weten het Zijn, dat voorbij goed en fout gaat. Dit vanwege het feit dat het singulier is oftewel één is met het Geheel c.q. God en de Wil daarvan. Het ego beschouwt het goede als de prettige ervaring en het foute als de onprettige en voert een constante strijd om goed en fout oftewel voor het prettige en tegen het onprettige. Het doet dat, omdat het niet weet dat het opgeven van die strijd tot het Zijn leidt. Het is logisch dat het dat ook niet wil weten, omdat dat het einde van het ego betekent. Hoewel het instituut kerk beweert de mensen één met God te laten worden, is dat niet het geval. Het blijft immers in goed en fout denken zoals onder andere uit de woorden van Smalbrugge blijkt.

Matthias Smalbrugge is predikant in Aerdenhout en hooleraar kerk en cultuur aan de Vrije Universiteit.

Bron: Trouw 13 december 2013

Vraag het artikel, genaamd 'Heilig volgens professor Smalbrugge', op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 Prachtige oratie van professor Harry Kunneman, hooleraar aan de Universiteit voor Humanistiek. Hij pleit (vanaf 25.00) voor wat hij noemt de amorcomplexitatis, de liefde voor de complexiteit. Of in mijn woorden, voor de liefde voor de ervaring van de complexiteit, de dualiteit, de materie. Dus voor ziektes, emoties, pijn. Dat beschouw ik als wegbereidend voor zijnsontwikkeling. Zijnsontwikkeling is immers gebaseerd op liefde voor of anders gezegd op acceptatie van de ervaring. Kunneman vertelt niet wat die amorcomplexitatis oplevert. Hij heeft het namelijk niet over het Zijn en de ontwikkeling daarvan.

Ik hoop dat dit de overbrugging van de afgescheidenheid tussen de wetenschap en de spiritualiteit oftewel tussen de beheersing van en de overgave aan het leven is.

Griekenland was het archetypische beeld van de Europese economische crisis, maar voormalig premier George Papandreou vraagt zich af of het niet een voorproefje is van wat ons te wachten staat. "Onze democratieën", zegt hij, "worden gegijzeld door systemen die te groot zijn om te falen, of, preciezer, te groot om te controleren." -- terwijl "politici als ikzelf het vertrouwen van hun volk hebben verloren." Hoe lossen we dat op? Door burgers weer directer aan een nieuwe democratische onderhandeling te laten deelnemen.

Prachtig deze lezing van George Papandreou, de voormalige premier van Griekenland, waarin hij oproept de mens meer centraal te stellen en daarmee de bedreiging van de democratie te belemmeren en zelfs een nieuw elan te geven. Waarlijk wegbereidend voor zijnsontwikkeling.

Dit arikel kan worden gezien als een oproep de mens meer centraal te stellen. Hoewel het in feite oproept het ego, waar het geweten oftewel het weten wat goed en kwaad is huist, vrij spel te geven is het toch wegbereidend voor zijnsontwikkeling. Het ego moet namelijk vrij spel krijgen om ons in staat te stellen bewust te worden van de essentie ervan voordat de stap naar het Zijn als zijnde het vrij/los zijn van het ego gemaakt kan worden.

Bron: Volkskrant 19 november 2013

Vraag het artikel, genaamd 'Niet de wet maar geweten geeft doorslag bij euthanasie', op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Eckhart Tolle, auteur van “De kracht van het nu in de praktijk”.
Het herwinnen van het bewustzijn van Zijn en het verblijven in die toestand van ‘voelen-verwezenlijking’ is verlichting. Het grootste obstakel voor het ervaren van deze werkelijkheid van je verbondenheid is de identificatie met je verstand waardoor je denken dwangmatig wordt. Het verstand is een voortreffelijk instrument als je het goed gebruikt. Bij verkeerd gebruik wordt het echter erg destructief. Het goede nieuws is dat je je wel degelijk kunt bevrijden van je verstand. Je doet dit door de denker, de stem in je hoofd, oordeellos waar te nemen. Terwijl je naar de gedachte luistert, voel je een bewuste aanwezigheid – je diepere zelf – als het ware achter of onder de gedachte. De gedachte verliest dan al snel haar macht over je en houdt op doordat je het verstand meer van energie voorziet door je ermee te identificeren. Je voelt ook een subtiele opwelling van vreugde uit je binnenste komen, de vreugde van Zijn. In plaats van door ‘de denker waar te nemen’ kun je de gedachtestroom ook onderbreken door je gewoon volkomen te concentreren op het Nu.

De nuance.
De vraag is door wat het verstand aangestuurd wordt. Tolle heeft het niet over de in gedachten gevatte wil van je bewuste en onbewuste gevoelens. Terwijl duidelijk is dat die een in gedachten gevatte wil hebben. Anders kan je er immers niet naar luisteren. Hij heeft het helemaal niet over gevoelens. Laat staan over het ego als zijnde de gevangenschap van de materie, de dualiteit, dat hetzelfde is als de gevangenschap van c.q. de beheersing door de in gedachten gevatte wil van je gevoelens. En dat terwijl die gevangenschap - het ego - evident is. Want zonder dat zouden we niet naar vrijheid en eenheid oftewel naar volmaaktheid/verlichting/echtheid streven. Wat Tolle dus doet met zijn strijd tegen het verstand is symptoombestrijding waarbij hij ook nog het kind met het badwater weggooit. Want het verstand is niet alleen maar slecht. Het is ‘slecht’of beter gezegd het houdt ons af van de ontwikkeling van ons Zijn als het de gedachten zijn die door gevoelens geproduceerd worden. M.a.w. als ze door het ego geproduceerd worden. Want als het Zijn gerealiseerd is, is het verstand een instrument daarvan of beter gezegd van het leven zelf, van God, dat op niets anders uit is dan het realiseren van het Zijn, van de eenheid met het leven zelf, met God en dus van dat waar we ten diepste naar verlangen. Wat Tolle ervaart zodra hij het verstand uitgeschakeld heeft en in het Nu is, is niet meer dan het contact met de vreugde en de lichtheid van het Zijn. En dat wekt de schijn van één zijn ermee. Omdat het slechts schijn is, raadt hij je aan om te blijven mediteren, te blijven kijken naar je verstand, je blijvend te concentreren op het Nu terwijl dat Nu, zoals door de wetenschap is aangetoond, niet het echte Nu is. M.a.w. je moet iets blijven doen om het Zijn te kunnen ervaren terwijl je in het Zijn niets meer hoeft te doen om het Zijn te ervaren en je bovendien in het echt Nu, het Nu van de singularitet c.q. het zwarte gat, bent. Kortom, Tolle doet aan symptoombestrijding. Hij leidt je niet naar je Zijn.

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Na de religie en de ideologie is nu ook de wetenschap als hogepriester van de waarheid, als dogmaleverancier, in crisis. Ze veronderstelt echter dat het slechts een systeemcrisis in plaats van een fundamentele crisis is. Dat betekent dat ze niet beseft dat het de crisis van het einde van het op houvast en dus op systemen beluste ego is. Ze gaan dan ook het systeem veranderen in plaats van zich te bevrijden van het ego en daarmee het Zijn realiseren. Zo willen ze af van de druk om te publiceren, het aantal promovendi verminderen, de maatschappij betrekken bij het identificeren van problemen, grotere openheid en meer sociologisch en economisch onderzoek van het wetenschapsbedrijf. Dat is op zich natuurlijk niet verkeerd, maar is wel verkeerd als ze het daarbij laten en daardoor de boodschap van de fundamentele crisis missen. Wonderlijk eigenlijk dat ze dat lijken te missen. Want het is toch al lang duidelijk en door de wetenschap zelf aangetoond dat dé waarheid, waar de wetenschap voor het oplossen van problemen naar op zoek is, niet bestaat en dat dus ook het maakbaarheididee een illusie is. Maar ja, zolang de wetenschap wordt bedreven door sterke ego’s worden daar geen consequenties uit getrokken.

Bron: NRC 2 november 2013

Wetenschap en religie moeten bij elkaar uit de buurt blijven, vindt de natuurkundige. Wetenschap, dat is 'twijfel, vragen stellen, het onderzoeken van hypothesen, teleurstelling soms, altijd zekerheden ter discussie stellen'. In de wetenschap, zegt ze, 'bestaat nooit een definitieve waarheid'. Wel in de godsdienst, althans in de stellige varianten daarvan. Godsdienst is gebaseerd op een absolute waarheid. De rede is daaraan ondergeschikt. 'De orthodoxie gaat ervan uit dat de rede slechts kan bestaan bij de gratie van de openbaring, de boodschap van de profeet. Waarom? Omdat de rede anders twijfel zou kunnen uitlokken. En zodra je gaat twijfelen, loop je het risico het geloof te verliezen.'

Het probleem van de wetenschap is dat ze het bestaan van waarheid ontkent. Ze doet dat, omdat ze inmiddels dankzij het onzekerheidsprincipe - het niet bestaan van vastigheid in het universum - weet dat DE waarheid niet bestaat. Maar ze verwart 'waarheid hebben', dat DE waarheid inhoudt, met 'waarheid zijn' dat niet DE waarheid inhoudt. De oorzaak daarvan is het feit dat de wetenschap ook het bestaan van het Ware Zelf en daarmee het één zijn daarmee oftewel het verlicht/volmaakt/echt zijn of kortweg het Zijn ontkent en zelfs bestrijdt dat hetzelfde is als 'waarheid zijn'. Als gevolg hiervan bestrijdt ze de claim op waarheid van religies als de Islam.

Is dat terecht? Ja dat is terecht, omdat de waarheid van de religies en de aanhangers daarvan ook DE waarheid is. Die waarheid is immers een stelsel van leefregels oftewel van dogma's, van vastigheden terwijl die niet bestaan in het universum. Zij weten dus ook niet dat 'waarheid zijn' bestaat. De reden daarvan is een gering bewustzijn en daarmee een sterk ego dat houvast behoeft om te blijven voortbestaan.

Wat moet er gebeuren? Zowel de wetenschap als de religie(s) moeten het Zijn erkennen en aan zijnsontwikkeling gaan doen. En hun geïnteresseerden respectievelijk hun gelovigen voorlichten over het Zijn en ze helpen het te realiseren. Niet alleen om de strijd tussen wetenschap en religie op te heffen, maar ook en vooral om de existentiële problemen waar we nu mee geconfronteerd worden en waarvan de oorzaak het niet-Zijn c.q. het ego is als gevolg van de intrinsieke staat van onbalans en daarmee van de zelfdestructie ervan.

Bron: Volkskrant 26 oktober 2013

Vraag het artikel, genaamd 'Ontsluier de wetenschap', op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Volgens wetenschappers bestaat het NU niet. Dat is een tegenslag voor al die NU-goeroes waarvan Eckhart Tolle de bekendste is. Wat ze zeggen is dat je het NU niet in je hoofd kunt ervaren, omdat er volgens Victor Lamme - hoogleraar Cognitieve Neurowetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam - een paar honderd milliseconden ligt tussen het NU dat onze zintuigen registreren en het NU dat in ons bewustzijn opduikt. Met andere woorden, je kunt je niet in het nu denken, want dan ben je te laat. Maar hebben die wetenschappers gelijk? Bestaat er geen andere ervaring van het NU dan door ons erin te denken? Welnu, dat bestaat weldegelijk. Zoals bekend is in de singulariteit van het zwarte gat ruimte en tijd nul. Dus daarin bevindt zich het echte NU. En, zoals bekend, is het Zijn het één zijn met de singulariteit oftewel met ons Ware Zelf. Het Zijn is dus de enige toestand waarin we het NU kunnen ervaren of beter gezegd in het NU kunnen zijn. Dat wordt niet bereikt door ons erin te denken, maar door de Weg van het leven zelf, die op niets anders uit is dan het realiseren van het Zijn, te volgen oftewel aan zijnsontwikkeling te doen. En een Weg is die je onthecht, je innerlijk vrij/los maakt, van alles wat je hebt inclusief je denken. Door het denken als instrument voor het in het NU zijn te elimineren, helpt de wetenschap de weg vrij te maken voor zijnsontwikkeling.

Bron: NRC 26 oktober 2013

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. De instituties verliezen hun autoriteit, hun hogepriesterschap van de waarheid. Zo ook de godsdient. Ze voelt zich aangevallen door de spiritualiteit die gericht is op innerlijke vrijheid en zich dus vrij maakt van de dogmatiek van de godsdienst. Maar de godsdienst slaat terug. Ze doet dat onder andere door zich in dit artikel minachtend uit te laten over de spirituele modes. Ze heeft kennelijk niet in de gaten dat het één zijn met God, waar ook de godsdienst naar streeft, hetzelfde is als innerlijk vrij zijn. En ze heeft niet in de gaten dat de staat van één zijn met God oftewel het Zijn gerealiseerd wordt door middel van ervaringen en niet door mentale concepten als (religieuze) dogma's. Char biedt ervaringen, geen waarheden, geen dogma's. Het gaat er niet om of wat zij zegt waar is, het gaat erom wat haar uitspraken doen, wat er geraakt wordt. Het ervaren daarvan is bevrijdend en daarmee een stap in de richting van het Zijn. De godsdienst verzet zich daar tegen en kan derhalve aangemerkt worden als belemmerend van zijnsontwikkeling.

Vraag het artikel, genaamd 'Verwar godsdienst niet met spirituele modes', op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Bron: Volkskrant 21 oktober 2013

Prachtig zoals Alain de Botton het gedachtengoed van Nietzsche verwoordt en uitbeeldt. Het maakt duidelijk dat Nietzsche begreep dat het lijden bij het leven hoort en dat het bewust ondergaan en accepteren ervan tot geluk en vervulling leidt. De vraag blijft of Nietzsche die eigenschappen van het Zijn gerealiseerd heeft of dat het een gevolg was van logisch denken. De Botton vermijdt die vraag en dus ook het antwoord erop. Sterker nog, hij doet voorkomen of het resultaat van de door Nietzsche uitgedragen levenshouding tot een gewenste vorm leidt. Als voorbeeld daarvan laat hij de lelijke en in donkere aarde vertoevende wortels van een plant zien waaruit een prachtige bloem groeit. En laat hij een ondernemer aan het woord die succesvol is nadat hij failliet is gegaan en de pijn daarvan heeft ervaren. Het Zijn is echter geen vorm, maar een innerlijke staat van zijn. De voorbeelden zijn dus niet echt goed. Desondanks kan deze weergave van het gedachtengoed van Nietzsche als bevordering van zijnsontwikkeling worden beschouwd.