In het katern 'Religie' van de Volkskrant van 5 april 2017 verscheen een artikel met als titel 'Hoe oordeelt God over de zelfmoord-terrorist?'

Een rabbijn, een bisschop en een imam geven antwoord op deze vraag. Dit antwoord kan vanwege de auteursrechten niet hier gelezen worden, maar je kan het opvragen via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Ik heb de Volkskrant een reactie daarop gestuurd die je hieronder aantreft. Dit artikel is voor publicatie gewijgerd.

God oordeelt niet over de zelfmoordterrorist.

Een rabbijn, een bisschop en een imam gaven in het katern Religie het antwoord op de vraag: Hoe oordeelt God over de zelfmoord-terrorist?

Wat opviel is dat alle drie op het niveau blijven van de dualiteit tussen goed en kwaad en daarmee op het niveau van het (mogelijke) oordeel. Dat betekent dat ze geen idee hebben van de singulariteit als zijnde dat wat de dualiteit overstijgt. Want als ze dat zouden kennen en vooral ervaren dan zouden ze zeggen dat God niet oordeelt. Wat doet God dan wel?

Om daar inzicht in te krijgen dienen we te beseffen dat het universum bestaat uit het materie- en het geest-aspect. En dat wij als zijnde in ons lichaam en dus in de materie de gevangene zijn van het materie-aspect en daardoor afgescheiden zijn van het geest-aspect. Een aspect dat we over het algemeen aanduiden als God.

Wat God doet is niets anders dan ons te helpen de afgescheidenheid van hem op te heffen. Hij doet dat door ons precies op het goede moment en in de goede volgorde en of we het nu willen of niet te confronteren met onze afgescheidenheid. Dat houdt in dat hij ons confronteert met het materie-aspect in ons dat bestaat uit onze bewuste en onbewuste gevoelens en de in gedachten gevatte en dus kenbare wil daarvan.

Vanuit de gevangenschap van de dualistische materie worstelen we constant met goed en kwaad. Het worstelen met het kwaad houdt in dat we worstelen met onze gevoelens en vooral de onprettige/pijnlijke gevoelens. Die willen we immers niet en trachten we dan ook zo veel mogelijk te vermijden en te bestrijden. Echter daarmee luisteren we naar de in gedachten gevatte wil van deze gevoelens en houden we zo onze afgescheidenheid, beter bekend als ons ego, in stand. Dat betekent dat we voorbij gaan aan de hulp die God ons biedt om onze afgescheidenheid van hem op te heffen. Want zouden we die hulp accepteren dan zouden we onze enige andere keuze ten opzichte van onze gevoelens te weten het toelaten ervan kunnen toepassen. En zodoende gebruik maken van het reeds bij ons bekende feit dat dit toelaten bevrijdt. We zullen dan logischerwijs ervaren dat deze bevrijding leidt tot de volledige bevrijding van onze afgescheidenheid. We hebben dan de bewustzijnsstaat gerealiseerd die kan worden aangeduid als het verlicht/volmaakt/echt zijn of kortweg het Zijn.

Het feit dat God ons via de confrontatie met onze gevoelens helpt één te worden met hem en zijn Wil betekent dat de veroorzaker van onze pijnlijke gevoelens de helper is van God en dus niet door hem als zondig zal worden beoordeeld. Gelet op wat God met ons wil zou zijn enige daad zijn constatering kunnen zijn dat we al dan niet zijn hulp hebben geaccepteerd.

Om die hulp te accepteren dienen we zijnsontwikkeling toe te passen dat in essentie bestaat uit het toelaten van onze gevoelens. Het probleem is echter dat deze ontwikkeling volledig ontbreekt in de samenleving waardoor het dualistische ego ons blijft beheersen. Maar daar moet en kan nu verandering in komen. Het moet veranderen omdat het ego, zoals hiervoor duidelijk gemaakt, het gevecht van ons met onszelf is dat alleen te verliezen oftewel zelfdestructief is en nu de apocalyptische climax daarvan bereikt in de vorm van de opwarming van de aarde. En het kan nu veranderen omdat we dankzij het wegvallen van het dogma producerende maakbaarheididee, dat we als onze grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing hebben aangenomen, op onszelf worden teruggeworpen en bijgevolg onszelf moeten en willen zijn en op zoek zijn naar ons Zijn (wie we echt zijn).

Wetenschappers veronderstellen dat het heelal of anders gezegd het materiële universum een holografische projectie is van dat wat daar voorbij ligt. Daarmee komen de wetenschappers dicht bij het inzicht in het ego en het Zijn. Het ego is immers de gevangenschap van de materie c.q. het materiële universum en het Zijn het bevrijd zijn daaruit en dus de staat van één zijn met dat wat voorbij het materiële universum ligt oftewel met de geest, het Al, God, het bewustzijn, het Ware Zelf. Het ego is de staat van afgescheidenheid en dus van onecht zijn, en het Zijn van één zijn oftewel van echt zijn. Het materiële universum is dus inderdaad niet echt.

Ook uit de lezing van Robbert Dijkgraaf valt op te maken dat het materiële universum een projectie is van dat wat daar voorbij ligt of beter gezegd wat voorbij de waarnemingshorizon van het zwarte gat dus in het zwarte gat, in de singulariteit, in de geest, ligt.

Bron: De Volkskrant, Sir Edmund 11 maart 2017

Bron: De Volkskrant 4 maart 2017

René ten Bos, de nieuwe denker des vaderlands, beweert dat er geen oplossingen zijn in het mensentijdperk. En dat betekent dat er ook geen oplossingen zijn voor de vernietiging van de aarde zoals die zich nu mogelijkerwijs voltrekt door de opwarming van de aarde. Dat is een buitengewoon angstaanjagende bewering. Maar gelukkig is het een bewering van een wetenschapper die niet verder kan kijken dan het materiële universum en het daarop van toepassing lijkende maakbaarheididee. Vanuit dat gezichtspunt is er inderdaad geen oplossing, want het maakbaarheididee is door de wetenschap achterhaald sinds het heeft uitgevonden dat alles met alles samenhangt en niets zeker is.

De oplossing die er wel is, is een spirituele oplossing te weten de ontwikkeling van het Zijn. Het Zijn is namelijk het één zijn met dat wat voorbij het materiële universum ligt, te weten ons bewustzijn, de waarnemer in onszelf, genaamd ons Ware Zelf. Dat is de oplossing, omdat het leven op niets anders uit is dan het Zijn (het één zijn met het leven) en daartoe confrontatie zoals de opwarming van de aarde hanteert, en ophoudt te confronteren zodra het Zijn is gerealiseerd.

Voor meer informatie, lees zijn boek 'Dwalen in het antropoceen'.

Ik heb het boek gelezen. De inhoud ervan is inderdaad een dwalen in het antropoceen, het mensentijdperk. Of beter gezegd een verdwalen erin. Het bestaat uit een veelheid aan (filosofische) concepten over de mens waarvan geen enkele een onwrikbare waarheid bevat. Ik kan me dan ook goed voorstellen dat René Bos stelt dat er geen oplossingen in het antropoceen zijn. En dus ook geen oplossing voor de nu bestaande dreiging betreffende de uitroeiing van de mens door de opwarming van de aarde. Die niet bestaande oplossing is inherent aan het materiële universum. Dat betekent dat als er niet voorbij dit universum gedacht kan worden er geen oplossing is. Maar als er wel voorbij gedacht kan worden er wel een oplossing is. Die oplossing is natuurlijk onze bevrijding van ons ego als zijnde onze gevangenschap van het materie-aspect van het universum. Want dat realiseert het Zijn, het één zijn met het geest-aspect, het geheel, de natuur, het Ware Zelf, God waar de mens ten diepste naar verlangt en waar het leven zelf op uit is door de mens te confronteren met de dualiteit die inherent is aan de materie. De materie is er dus om ons te confronteren en via de acceptatie van de ervaring ervan het Zijn te realiseren. Het Zijn wordt dus niet gerealiseerd via het toepassen van materie, van vorm, van concept. Vandaar dat René, die kennelijk nog gevangen zit in de materie, zegt dat er geen oplossingen zijn.

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dit keer laat het fysici ontdekken dat heel het heelal informatie is en dat informatie die in een zwart gat (de singulariteit) verdwijnt niet geheel verloren is maar aan de waarnemingshorizon ervan verschijnt. Dankzij dat kan ik ervan getuigen dat dit inderdaad klopt. Op de Weg naar het Zijn kom je namelijk in een zwart gat terecht waar je onthecht van al je informatie zoals je overtuigingen, je kennis, je vaardigheden, je gevoelens, enz. Die onthechting betekent niet dat je de informatie verliest, maar dat het geen directe rol meer speelt in de bepaling van je wil. Dat betekent dat je wil bepaald wordt door de intrinsiek harmonieuze Wil van het Al, het universum, het leven zelf, de natuur, God, het Ware Zelf. De onderstaande afbeeldingen uit mijn boek brengen het feit dat de informatie aan de rand verschijnt en dat de Wil van het Ware Zelf ongehinderd door de informatie werkzaam is in beeld.

Bron: Trouw 22 januari 2017

Dat dit Ware Zelf intrinsiek harmonieus is blijkt uit de ontdekking dat negatieve deeltjes (blauw) door het zwarte gat worden geabsorbeerd en het positieve deeltjes (rood) uitstoot. Bron: Stephan Hawking's Universe.

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. De essentie daarvan is dat het maakbaarheididee, als zijnde onze tot op heden gehanteerde grondslag van ontwikkeling en probleemoplossing, is achterhaald. Een uiting daarvan is de constatering dat de technocratische regelpolitiek niet meer werkt. Dat is de politiek die met geld en regels/wetten de welvaart en het welzijn van de samenleving in stand houdt dan wel bevordert. Nu die politiek niet meer werkt is er dus een nieuwe politiek nodig. In overeenstemming met de kwantumsprong is dat natuuurlijk de politiek die de samenleving naar het Zijn helpt. Dat betekent niet dat er niet meer met geld en regels/wetten gewerkt kan worden, maar wel dat de ontwikkeling van het Zijn daaraan toegevoegd moet worden. Dat betekent dat het heil oftewel het diepste ideaal niet meer van van deze middelen verwacht moet worden maar van het verlicht/volmaakt/echt zijn of kortweg het Zijn. 

Rob de Wijk, de auteur van dit artikel, heeft dit niet helemaal begrepen. Hij heeft het wel over de de noodzaak de illusie van het maakbaarheididee te verlaten maar vervalt vervolgens weer in nieuwe maakbaarheidsmiddelen als bijvoorbeeld het basisinkomen. Hij begrijpt dus niet dat zijnsontwikkeling de vervanging van het maakbaarheididee is. Ik heb hem de brief aan minister-president Rutte gestuurd. Wellicht helpt dat.

Bron: Trouw 23 december 2016

De kwantumsprong van ego naar zijn doet zijn werk. Dat houdt onder andere in dat de traditionele ego-eigen samenhang in de vorm moet veranderen in het vormloze één zijn, het één zijn met het Al, van het Zijn. Maar dat heeft de door het ego beheerste samenleving nog niet in de gaten. Men neemt een verlies van samenhang waar als gevolg van het vrij spel van het ego, het individualisme, en denkt die samenhang te kunnen herstellen met vorm zoals bijvoorbeeld 'hetgeen we nog wel delen' van Bas Heine. Maar dat is een misvatting, dat zou het terug draaien van de evolutie betekenen terwijl het realiseren van het Zijn nu noodzakelijker is dan ooit vanwege het feit dat het ego de climax bereikt van de intrinsieke zelfdestructie ervan in de vorm van de opwarming van de aarde. 

Bron: Trouw 17 december 2016

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dat houdt in dat de mens innerlijk vrij moet worden. De crisis van zekerheden als bijvoorbeeld de rechtsstaat helpt daarbij. Dat betekent niet dat we de rechtsstaat moeten opheffen, maar wel dat we ons bewust moeten zijn van de gevoelens die het verlies van de rechtsstaat oproepen en daar zijnsontwikkeling op toepassen. 

Bron: Trouw 17 december 2016

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dat houdt onder andere in dat geloven in God verandert in één zijn met God. Maar voordat het zover is moet God eerst uit het heersende godsbeeld worden gehaald. Dit artikel van Bram Bregman, predikant te Emmeloord, helpt daarbij. Want hij pleit voor een open godsbeeld waarbij ieder vrij is om op zijn of haar eigen wijze in God te geloven. Daartoe moet, zo stelt hij, de kerk wel haar verticale kerkleer van eeuwen relativeren en de pluraliteit van onze postmoderne en postchristelijke tijd omarmen.

Als dat geschiedt, dan wordt God meer van de mensen dan van de kerk. En dat kan leiden tot het aanvaarden van God in jezelf in plaats van buiten jezelf en de kerk als plaatsvervanger ervan op aarde. De mens kan dan via de innerlijke weg naar God op zoek gaan en daar zijnsontwikkeling als zijnde de door het leven zelf gedirigeerde en dus enige weg naar het één zijn met God, het Zijn, voor toepassen.

Bron: Trouw 29 november 2016

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dat houdt onder andere in dat de scheiding van kerk en staat ter discussie komt te staan. Professor Oldenhuis vindt dat het geen formule is. Met andere woorden, dat er geen duidelijke scheiding te maken is. Dat betekent dat de scheiding minder scheidend wordt. Dat er dus wel wederzijdse beïnvloeding kan plaats vinden. Uit oogpunt van de kwantumsprong een goede zaak, want dan komt de dogmatiek van het geloof goed in beeld en kunnen we ons er bewust van worden. Een bewustwording zonder welk we ons er niet van kunnen ontdoen zoals de kwantumsprong wil. Die wil immers dat we innerlijk vrij worden. Dat we ons bevrijden uit de gevangenschap van de materie c.q. het ego dat het leven wil beheersen. Uit oogpunt hiervan wil het nog veel meer. Het wil dat de mens zich voor wat betreft zijn geestelijke ontwikkeling helemaal niet meer met vorm (gedrag, uiterlijkheden) bezig houdt. Want het bevrijden uit de gevangenschap van de materie en daarmee één worden met de geest (het Al, God) is een puur geestelijk proces of beter gezegd een bewustzijnsproces, een proces van bewustwording van gevoelens en het toelaten daarvan dat bevrijdt van gevoelens, van het uit gevoelens en de wil daarvan bestaande ego met het Zijn als resultaat.  

Bron: Trouw 22 november 2016

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Dat geschiedt enerzijds door de toename van crises en anderzijds door de toename van bewustwording, van spirituele ontwikkeling. Als gevolg van de weigering de spirituele ontwikkeling echt uit te voeren via zijnsontwikkeling nemen de crises toe tot zelfs een existentiële crisis: de opwarming van de aarde. Die dreiging wordt ervaren en geduid als de Apocalyps, de vernietiging van de mensheid.

Journalist Steven Strouykens heeft hier een boek over geschreven. In het gedeeltelijk hiernaast geplaatste artikel van Trouw hierover wordt duidelijk dat Steven geen andere oorzaak van die Apocalyps kan bedenken dan van buiten komende oorzaken. En dus niet de innerlijke oorzaak, bestaande uit het intrinsiek dualistische en derhalve zelfdestructieve ego, kan bedenken. Om die reden is het boek slechts wegbereidend voor zijnsontwikkeling.

Bron: Trouw 21 november 2016