Margaret Wheatley is van mening dat we lessen moeten trekken uit de huidige crises. Dat we niet langer moeten focussen op geld, begeerte en competitie, maar op nieuwe waarden als samenwerking, samenzijn, gezonde relaties en gemeenschapszin. En dat we ons niet langer moeten laten leiden door onzekerheid, door angst.

Dat is een boodschap die velen geven in de huidige prézijnsontwikkelingsfase. Maar dringt het door tot de essentie? Ik meen van niet. Want het is makkelijk gezegd om ons niet langer te focussen op geld, begeerte en competitie. Maar wat houdt dat in? Houdt dat in dat we niet langer geld moeten willen hebben? En dat we ons niet langer moeten willen verbeteren als we daarmee beter worden dan een ander? Dat is onrealistisch. Dat is het ontkennen van het feit dat we ons in de materie, de vorm, bevinden waarin we geld en het willen hebben ervan nodig hebben om te overleven. En wat houden die nieuwe waarden dan in? Is dat zo nieuw of doen we dat al? Ja natuurlijk doen we dat al, want dat is wat wij als sociaal dier nou eenmaal doen. We kunnen het niet laten.

Maar ja, deze nieuwe waarden zijn natuurlijk populair, omdat iedereen weet heeft van de individualisering en van hetgeen dat teweeg heeft gebracht en nog brengt. Hat is dus een soort afzetten tegen de individualisering zonder te beseffen waarom dat er is en wat het betekent. Zonder dus te beseffen dat zich in de samenleving de kwantumsprong van ego naar Zijn aan het voltrekken is die in eerste instantie bestaat uit het vrij spel van ons ego als zijnde onze tot op heden bestaande individualiteit, onze staat van gevangenschap van de materie. Een vrij spel dat nodig in om ons bewust te worden van ons ego en zodoende ons ervan te kunnen bevrijden.

Het gaat er dus niet om ons te ontdoen van geld en competitie, maar om te Zijn en daarmee ons er vrij/onthecht oftewel zonder begeerte toe te verhouden. Dat Zijn realiseer je niet door jezelf te dwingen tot meer samenwerking en gemeenschapszin oftewel tot meer eenheid. Dat Zijn realiseer je door zijnsontwikkeling als zijnde de universele Weg naar het Zijn die door het leven zelf gedirigeerd wordt en oneindig eenvoudig en het moeilijkste is wat er is. Het Zijn is de staat waarin je qua bewustzijn één bent met het Geheel, het leven zelf, de natuur, God en je daarmee bevrijd hebt van je ego als zijnde de afgescheidenheid daarvan. Het gaat er dus om om niet vanuit het ego die je net als Margaret wil dwingen tot samenwerking en samenzijn, maar vanuit het innerlijk vrije Zijn samen te werken en samen te zijn. Temeer ook, omdat we ons dan niet langer laten lijden door onzekerheid en angst. Niet omdat we dat dan intentioneel niet meer doen zoals Margaret bepleit, maar omdat we dan innerlijk vrij zijn ervan en het dus non-intentioneel niet meer doen.

Magaret is afgestudeerd in Harvard. Wat zegt dat over deze universiteit? Heeft ook die, net als de Nederlandse universiteiten, niet in de gaten wat er aan de hand is in de samenleving, wat de bedoeling is van de huidige chaotische samenleving en wat de boodschap daarvan voor lijders is? Gaat het om samenzijn of om Zijn, beste lijders?

Volgens Vedanta, hier uitgelegd door Deepak Chopra, zijn er 5 oorzaken voor het menselijk lijden en zijn die 5 terug te brengen tot 1 namelijk het niet kennen van de ware aard van de werkelijkheid. En bestaat de oplossing van dat lijden uit Karma Yoga, Love/devotion, meditation en Yanayoga (to use the intellect to go beyond the intellect).

Wat ik daarin mis, is een weergave van de inhoud van het menselijk lijden, dus een weergave van pijn, van gevoelens. En van wat de invloed en de betekenis van die gevoelens zijn voor het realiseren van ons Zijn als zijnde de staat waarin ons lijden is beëindigd. Het lijkt erop dat Vedanta daar liever vandaan wil blijven. Temeer ook, omdat de oplossingen methoden zijn die ik typeer als opstijgmethoden, als methoden die de distantie tot gevoelens oftewel tot de materie bevorderen. En bijgevolg het toelaten van gevoelens tot het erin aanwezige punt van bevrijding, als zijnde het Licht waar het Zijn één mee is, belemmeren. Deepak Chopra moet dan ook 2 uur per dag mediteren, om in de staat te bljven die hij wil. Vedanta gaat dus niet over zijnsontwikkeling. Want dat is de universele directe Weg naar het Zijn als zijnde de meditatieve staat waarin meditatie niet nodig is om het in stand te houden. Vedanta behoort derhalve tot de oosterse spiritualiteit en is daarmee de tegenpool van de westerse. Beide leiden niet naar het Zijn. De oosterse niet, omdat die gehecht is aan de hemel en zich bijgevolg, zoals uit dit filmpje blijkt, distantieert van de materie, de aarde, gevoelens. De westerse niet, omdat die gehecht is aan de materie en zich bijgevolg distantieert van de hemel (God is dood). Om het Zijn te realiseren dienen die twee verenigd te worden. Dat is wat in deze tijd geschiedt via de interesse in het westen voor oosterse spiritualiteit. Maar daarbij wordt de oosterse gekopieerd in plaats van verenigd met de westerse. Met andere woorden, er wordt niet aan zijnsontwikkeling gedaan. Met Vedanta wordt het Zijn dus niet gerealiseerd. Maar omdat het wel kan duiden wat het is en pleit voor het realiseren ervan typeer ik het als prézijnsontwikkeling.

Rutger Bregman: "Wij jongeren van de 21e eeuw zullen zullen onze vooruitgang niet meer vinden in de kooopkrachtwolk. De oplossingen voor stress en burnout liggen immers in minder efficiency en meer vrije tijd. De oplossingen voor ideeënarmoede en apathie in minder kenniseconomie en meer verwondering. De oplossing voor onbehagen en zinledigheid in minder cv-building en meer idealisme. We zijn er niet voor opgevoed, maar we zullen zulke oplossingen weer politiek moeten maken. Ik put hoop op wat onderhuids al borrelt. Echte vooruitgang begint bij wat de kenniseconomie ons niet kan leveren: nadenken over het goede leven. Waarde hechten aan doel boven middel en aan het goede boven het nuttige."

Mooi gezegd van Rutger Bregman, maar praktisch wordt hij niet. Wat is het goede? Is dat het tegenovergestelde van het kwade, het foute? Als dat zo is, verandert er niets. Want het goede is altijd de prettige ervaring geweest en het kwade de onprettige. Dan blijven we in de dualiteit hangen die inherent is aan het ego. Het Goede is dat wat goed en kwaad overstijgt en zich bevindt in het verlicht/volmaakt/echt Zijn. Maar daar heeft Rutger het niet over terwijl er zich een ware kwantumsprong, te weten de kwantumsprong  van ego naar Zijn, in de samenleving voltrekt. Maar ja, historici kijken natuurlijk vooral naar het verleden en zijn erin verankerd. Ze kunnen het onbehagen uit het recente verleden waarnemen en daaruit iets vaags voor de toekomst destilleren. Bovendien behoort Rutger tot de reguliere wereld die door de sterkste ego's wordt beheerst. Rutger kijkt dus wel uit om het over ego en Zijn te hebben. Toch heeft hij er enige voeling mee, want anders zou hij het niet over het goede hebben. Hij is dus wel een beetje wegbereidend voor zijnsontwikkeling.

Bron: Volkskrant 28 maart 2013

Vraag het artikel, genaamd 'Jongeren moeten vooruitgang opnieuw uitvinden', op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Paul de Blot is hoogleraar Business Spiritualiteit aan de Nyenrode Business Universiteit. De onderstaande tekst is een tekst uit zijn weblog. Via De Nuance maak ik duidelijk dat dit tot prézijnsontwikkeling behoort.

"Niemand kan ontkennen dat we in een diepe crisis zitten en dat er iets moet gebeuren. Duidelijk is ook dat het om een financiële crisis gaat die zich heeft uitgebreid tot andere gebieden. De oplossing om te bezuinigen gaat niet verder dan het financiële niveau en zal weinig ruimte bieden voor blijvende verbetering. Het beperkt zich tot het gesloten geldsysteem, waardoor de chaos eerder wordt versterkt dan opgelost.

Een ziek geldsysteem kan zichzelf niet genezen. Alleen mensen kunnen dat. Daarom is de enige uitweg om van het gesloten geldsysteem een open systeem te maken van menselijke creativiteit, verantwoordelijkheid en zingeving. Jammer genoeg is daar in een bureaucratisch systeem geen ruimte voor, integendeel. Getracht wordt de bezuiniging effectiever te maken door (nog) meer bureaucratische regelgeving en versterking van de inspectie. Of deze radicale weg op financieel gebied doeltreffend is moet nog blijken. Maar zeker is dat het dodelijk werkt op de creativiteit en spirituele bewogenheid van mensen om uit de crisis te komen. Tekenend hiervoor is een bericht in Het Parool over het onbetaalbaar worden van goede kinderopvang. De inspectie veroorzaakt dat met haar regels. Een betere aanpak is wel mogelijk en dat wordt ook erkend, maar het beleid van de inspectie verhindert dat. Verbetering is dus boeten!

Hoe sterker de regelzucht, des te minder ruimte voor creatieve oplossingen. De kosten zijn vaak lager als men een beroep doet op de eigen verantwoordelijkheid. Forse bezuinigingen vereisen scherpere controles, die weer hogere kosten met zich meebrengen. Het grootste gevaar van de bezuinigingen is de inspectie zelf, omdat die de eigen verantwoordelijkheid van mensen om te bezuinigen in de kiem smoort. Ook grootschaligheid is vaak dodelijk voor de creatieve inspiratie van vernieuwing omdat die leidt tot meer controle en intensievere inspectie. Het blijkt steeds meer dat grootschaligheid in de dienstverlening negatief uitwerkt op het menselijke karakter. De organisatie kan grootschalig zijn, maar kleine werkeenheden blijken beter te functioneren voor het opbouwen van een sterk relatienetwerk en een goede samenwerking. In de jeugdzorg en het onderwijs, evenals op andere gebieden van de zorg, is het van groot belang dat de mensen elkaar beter leren kennen om goed te kunnen samenwerken. Een kleinschalige aanpak met professionele begeleiding werkt vaak effectiever dan een grootschalig bureaucratisch systeem. Het gaat vooral om de bezieling van het vaak zware werk en veel minder om het controlerend management."

De Nuance. Bureaucratie is het hanteren van regels en dus van beperkingen. Ieder mens heeft te maken met beperkingen. Dat is nu eenmaal inherent aan het op aarde zijn. Bureaucratische regels behoren daartoe. De zin van het op aarde zijn en dus ook van beperking is dat het je confronteert met jezelf en je daardoor de mogelijkheid biedt om datgene, te weten het (verlicht/volmaakt/echt) Zijn, te realiseren waar ieder mens naar op zoek is geweest en nog steeds naar op zoek is. In deze tijd worden de mensen op zichzelf teruggeworpen. Niet alleen omdat het maakbaarheididee en tegelijk daarmee de autoriteit van de dogmaleverende instituties wegvalt, maar ook omdat de bureaucratische regels toenemen. Dat dwingt de mensen om zichzelf te zijn en op zoek te gaan naar hun Zijn (wie ze echt zijn). Dat is cruciaal omdat het niet-Zijn, beter bekend als het ego, de staat van onbalans en dus zelfdestructief is en nu de climax daarvan wordt bereikt in de vorm van crises die onze beschaving en zelfs ons voortbestaan bedreigen. Het probleem is dat zijnsontwikkeling, als zijnde de universele Weg naar het Zijn, ontbreekt in de samenleving. Ook professor Paul de Blot biedt dat niet terwijl dat de essentie is van spiritualiteit en je dat toch van hem mag verwachten, temeer daar het Zijn de openheid, creativiteit en zingeving bevat die hij wenst. Hij houdt zich dus niet met zijnsontwikkeling maar met prézijnsontwikkeling bezig.

Yunus is een Nederlands kind van Turkse afkomst dat door Nederlandse pleegouders in Nederland wordt opgevoed. In Turkije is men daar zeer kwaad over. Temeer daar de pleegouders lesbisch zijn. Ze vinden dat een Turks kind door hetero Turkse pleegouders opgevoed moet worden. Die kwaadheid uit zich in een mediahetze tegen Nederland waar zelfs de premier van Turkije, de heer Erdogan, deel van uitmaakt. Hieruit valt af te leiden dat de hechting aan cultuur in Turkije zeer groot is. Dat zou geen probleem zijn als die cultuur een verlichte cultuur zou zijn die de mens in zijn waarde laat en dus niet wil indoctrineren. Dat is wel het geval voor wat betreft de Nederlandse, maar niet voor wat betreft de Turkse cultuur zoals uit de reacties op deze zaak en uit de respectering van de mensenrechten in dat land blijkt. Moeten we de eis van de Turken inwilligen? Gezien de existentiële noodzaak van het realiseren van het Zijn als zijnde de staat van volmaakte onthechting, authenticiteit en heelheid en het feit dat zich in de samenleving en vooral in de Nederlandse samenleving de kwantumsprong van ego naar Zijn voltrekt, kan gesteld worden dat het antwoord op die vraag ontkennend moet zijn. Waar de Turken dus mee bezig zijn, is het belemmeren van zijnsontwikkeling en daarmee van de evolutionaire kwantumsprong van ego naar Zijn waarvan de voltooiing van existentieel belang is.

Bron: NLbe

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. De instituties verliezen hun geloofwaardigheid en daarmee hun autoriteit. Dat geldt ook voor de katholieke kerk. Maar die verdedigt zich. Paul Kennedy van de Yale Universiteit doet dit door er op te wijzen dat alle misstanden slechts bijzaken zijn en dat het om de kern gaat, te weten: Heb je naaste lief zoals jezelf. In zijn artikel is duidelijk wat hij daarmee bedoelt. Hij bedoelt met naastenliefde dat je geeft, en vooral aan de armen. Daarmee impliceert hij dat dit de Wil van God is en dat God er dus dogma's op na houdt. Als je dit dogma overneemt en toepast dan belemmer je je zijnsontwikkeling. Dat betekent niet dat het Zijn niet kan geven. Het betekent wel dat het Zijn niet moet geven. Dat zal het Zijn ook niet doen, omdat die één is met de Wil van God oftewel volmaakt vrij en verantwoordelijk is.

Bron: Volkskrant 15 maart 2013

Vraag het artikel, genaamd 'Kern katholicisme', op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Het Zijn is het één zijn met het Geheel, het leven zelf, God. Het Zijn is de staat van volmaakte vrijheid en verantwoordelijkheid. God is dus volmaakt vrij en verantwoordelijk. Volgens Rik Torf moet de paus God wat vrijer laten. Hij zal daar waarschijnlijk en hopelijk mee bedoelen dat hij de mens wat vrijer moet laten. Want dat opent de Weg naar het realiseren van het Zijn.

Bron: NRC 13 maart 2013

Vraag het artikel, genaamd 'Paus moet God wat vrijer laten', op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

De kwantumsprong, waarin in eerste instantie het ego vrij spel heeft, doet zijn werk. Des te meer de dogma's wegvallen en daardoor het ego meer ervaren wordt, des te meer ervaren wordt dat alle houvast verloren wordt. Vrouwen dragen, ook letterlijk, het zwarte gat, waarin alle houvast verloren wordt, in zich. Het ego van de man heeft een naar buiten gerichte machtsuitoefening. Mannen die nog sterk door het ego worden beheerst en daardoor meer moeite hebben met het verlies van houvast, zoals vooral in dogmatische culturen het geval is, worden daardoor door het leven via het plegen van seksuele intimidatie aangezet het zwarte gat in de vrouw binnen te dringen. Als gevolg van de sterke op beheersing c.q. macht beluste ego geschiedt dat door machtsuitoefening oftewel door intimidatie en verkrachting. De enige remedie is zijnsontwikkeling, want in het Zijn is het verlies van houvast en daarmee de volmaakte vrijheid (en verantwoordelijkheid) gerealiseerd.

Bron: NRC 12 maart 2013

De kwantumsprong van ego naar Zijn doet zijn werk. Maar er zijn nog krachten die zich ertegen verzetten. Het Soeterbeeckprogramma van de Radboud Universiteit Nijmegen lijkt er een van. Want dat nodigt iedere keer sprekers uit, zoals Simon Critchley (zie), die de burger weer naar het geloof c.q. de moraal terug wil brengen. En Deirdre McCloskey die de burger met behulp van het verleidelijke vooruitzich van economische groei naar de burgerlijke deugdzaamheid uit het verleden terug wil brengen. Niet verwonderlijk gezien de katholieke signatuur van die universiteit.

Bron: NRC 9 maart 2013
Illustratie: Hollandse Hoogte

De kwantumsprong, waarin in eerste instantie het ego vrij spel heeft, doet zijn werk. Het ego is gericht op de beheersing van het leven, dus op macht. Dat uit zich niet alleen in het graaien van topbestuurders, maar ook in het toeëigenen van macht. Aan dat laatste is de Eerste Kamer onderhevig. Zij wil net zo veel macht als de Tweede Kamer terwijl zij geen politiek primaat heeft, maar een controlerende functie inzake de kwaliteiten en de consistentie van wetsvoorstellen met andere wetten en internationale verdragen. Deze gang van zaken laat duidelijk zien hoe indringend de kwantumsprong werkzaam is.

Bron: NRC 10 maart 2013

Vraag het artikel, genaamd 'Eerste Kamer wil politieke macht', op via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.